Bali, Ubud, de taxi – oorlog

Bali is erg dichtbevolkt. Van alles, wat er in Bali is, is er teveel. Er zijn teveel schilderijen, teveel restaurantjes, teveel hotelletjes, teveel taxi’s, teveel mensen. De meeste taxi’s zijn particuliere auto’s die door hun eigenaar worden ingezet om de kost te verdienen. Het zijn vaak ruime, comfortabele wagens, waarvoor de eigenaar een banklening heeft afgesloten en die heel geschikt zijn voor gezellige rondritten met een bescheiden gezelschap.

Een Chinese zakenman bedacht iets anders. In navolging van westerse taxibedrijven investeerde hij in luxe wagens tot 4 personen, waarin hij chauffeurs, die zich geen eigen auto konden veroorloven, tegen een laag loon gasten liet vervoeren. De auto’s hebben een uniform uiterlijk: ze zijn allemaal lichtblauw en herkenbaar aan het woordje TAKSI op het dak, zodat daarover geen twijfel hoeft te bestaan. Dit startte als de Bluebird groep. Omdat dit een betrouwbaar beeld voor de toeristen opleverde, liep het als een trein. Deze taxi’s zijn voorzien van een meter, dus men betaalt gewoon de meterprijs.

Tot zover is er niets aan de hand. Maar nu het volgende: de gubernur van Bali, I Made Mangku Pastika, heeft bepaald, dat alleen taxi’s toeristen mogen vervoeren, die daartoe een vergunning hebben en zo’n vergunning is alleen verkrijgbaar onder bepaalde voorwaarden. Vanaf het moment dat deze bepaling van kracht werd, opereren alle taxi’s die dit niet kunnen overleggen, illegaal. (Ook de taxi’s die betalen voor hun vaste taxi-standplaats.) De taxichauffeurs, die naar het politie bureau gingen om zo’n vergunning aan te schaffen -onder wie velen al langer taxi-chauffeur dan 10 jaar- werden weggestuurd omdat zij niet aan de eisen zouden voldoen. Een van de eisen was dat de chauffeur een bedrijf moest runnen met minstens 5 auto’s. Alle chauffeurs, die zich niet meer dan 1 auto kunnen veroorloven, vallen daarmee dus direct buiten de boot. Vanaf het moment dat deze regel van kracht was, ondernam de politie razzia’s om chauffeurs te bekeuren, die zonder vergunning toeristen vervoerden. De boete bedraagt een miljoen rupiah of drie dagen hechtenis. Aangezien de hoogte van de boete de winst van een eventuele dagtour ver overstijgt, rijden de ‘illegale’ taxi’s niet meer naar toeristische bestemmingen, waar ze een politiepost moeten passeren of een razzia kunnen verwachten. Het hakt erin. Maar de chauffeurs laten het er niet bij zitten. Er zijn protest demonstraties gehouden en als ik enkele bevriende chauffeurs moet geloven wordt het buigen of barsten. In elk geval pikken ze dit niet. En wat voorheen door de moordende concurrentie onmogelijk bereikt kon worden gebeurt nu: zij slaan de handen ineen en vormen een front. Want wat is het geval? Deze gubernur, I Made Mangku Pastika, heeft een goede vriend, van Chinese afkomst, die een groot taxi bedrijf is begonnen, Bluebird. In samenwerking met deze zakenman, heeft de gubernur ook een taxi bedrijf, dat er ongeveer hetzelfde uitziet. Met de nieuwe wet die is uitgevaardigd, heeft de gubernur zich handig ontdaan van de voortwoekerende concurrentie. Hij heeft de westerse toeristen, die van regels houden, helemaal op zijn hand. Die stappen vol vertrouwen in de Bluebird -of wat daarop lijkt- ook al rijdt de chauffeur een straatje om in zijn poging om de meter wat hoger te laten uitkomen.

De zogenaamde illegale taxi’s, die door deze wet op hun bankroet afstevenen, worden in de media afgeschilderd als onbetrouwbaar en crimineel. Voor de chauffeurs, die met hun duurbetaalde auto hun familie moeten onderhouden, is dit een drama. Als zij hun werk, dat zij jarenlang ongehinderd konden doen, niet kunnen voortzetten, komen zij met hun families in grote problemen. De grote profiteurs zijn de gubernur, de Chinese zakenman en andere zakenlieden die hun schaapjes toch al op het droge hadden. En heeft u misschien een Balinese vriend met een auto? Die kan een fikse boete verwachten als hij gesnapt wordt met u in zijn wagen.

Advertenties

Bali, Ubud, individueel verzorgd reizen

Aan mijn gasten heb ik ondervonden, dat zij een verblijf in Bali Batin vooal plezierig vinden door de kleinschaligheid en de persoonlijke benadering. Ik kan me voorstellen dat dit vooral voor mensen geldt die alleen reizen of niet van een hotel-sfeer houden. Daarom:

Speciaal voor de oudere alleenstaande, die graag op reis wil, maar niet aan zijn lot wil worden overgelaten,
Voor de alleen reizende, die kampt met gezondheids problemen en in verband daarmee assistentie behoeft,
Voor de alleengaande, die wel gezelschap wil, maar niet van groepsreizen houdt,
En voor de reiziger die niet de hele tijd zelf het wiel wil uitvinden.
Voor deze singles organiseer ik een individueel verzorgd verblijf in mijn knusse bungalow.

Ik bied mijn gasten logies in mijn gasthuis in de vorm van twee kamers ensuite met eigen badkamer en gebruik van de ruime eetkamer, terras en tuin.
Ik ben persoonlijk de hele dag beschikbaar voor zaken van huishoudelijke aard, voor verzorging, om iets te regelen en als gezelschap.

Vooraf kunnen mijn gasten al kenbaar maken waar hun interesse naar uitgaat, zodat er eventueel onderzoek gedaan kan worden naar de mogelijkheden of -indien nodig- reserveringen kunnen worden gemaakt.

Ik kan helpen bij het opstellen van een programma en adviseren waar het gaat om uitstapjes. Ik woon al bijna 10 jaar in Bali en ben bekend met de cultuur en de mogelijkheden. En uiteraard kan een vooraf opgesteld programma per dag worden gewijzigd of aangepast.
Mijn gasten bepalen helemaal zelf hoe hun vakantie er uit zal zien.

De prijs van een individueel verzorgde vakantie is 500 euro per week voor 1 persoon. (2 personen 750 euro)
Hierbij zijn inbegrepen: logies; maaltijden; non-alcoholica; laundry; luchthaven transfers en uitstapjes per luxe taxi; Nederlands sprekende gids/gezelschap op HBO niveau; hulp bij lichamelijke ongemakken of anderszins.
Niet inbegrepen zijn: vliegticket(s) en hotels elders.

Indien u interesse hebt of meer specifieke informatie wenst, gelieve te mailen naar: balibatin@gmail,com
Hartelijke groet,
Ineke van Gemert

Bali, Ubud, prijzen in Bali: wat kost dat nou helemaal?

 

Bali heeft al heel lang de faam goedkoop te zijn. En voor de meeste westerlingen is Bali dat ook. De Balinezen zelf willen best van dat imago af. Het is echter niet eenvoudig om daarvan af te komen. En ook de reisgidsen zijn daarbij niet erg hulpvaardig. Ook al is een reisgids nieuw, wil dat nog niet zeggen, dat de genoemde prijzen ook up-to-date zijn. Omdat mensen met een commercieel beroep in Bali zich niet hebben georganiseerd, is de concurrentie erg groot. Een ieder probeert onder andermans duiven te schieten en dat is niet te voorkomen: iedereen heeft immers een familie om voor te zorgen? Maar het heeft veel ongewenste gevolgen.
Voor buitenlanders is het vaak moeilijk om er achter te komen wat precies de prijs van een product is. Men volgt vaak de raad van de reisgids op, die luidt: Biedt ver beneden de helft van de vraagprijs en zorg dat je op ongeveer de helft uitkomt.’ Bij de gehaaide verkopers in toeristische gebieden werkt het inderdaad zo: zij volgen de raad van dezelfde reisgidsen op en vragen in aanvang meer dan het dubbele. In tegenstelling tot wat men vaak denkt, dingen Balinezen onder elkaar helemaal niet zo dramatisch af.


 
Het sterke afdingen heeft nu en dan echter ernstige gevolgen. Bij de geldwisselaars is de truc inmiddels bekend: de grootste schurken bieden de gunstigste koersen. Al houd je nog zo strak je ogen op de handen van de wisselaar gericht, bij nader inzien ontbreekt er toch een honderduizendje of wat.
Onder de taxichauffeurs bestaat een enorme competitie. De toerist meent daarmee zijn voordeel te doen. Maar kijk uit. Als de meesten een tour aanbieden voor 450.000 rupiah, dan is dat de prijs. Een chauffeur die aanbiedt om het voor veel minder te doen, zal proberen om op een andere manier aan zijn geld te komen. Dat merk je later pas. In de simpelste gevallen wordt er achteraf extra gerekend voor benzine of government tax. Anderen proberen je in een restaurant te dumpen, waar ze een hoge commissie krijgen. Weer anderen pushen je om zilverateliers of kunst galleries te bezoeken. En soms word je met een smoesje heel ergens anders heen gebracht dan in je bedoeling lag. Dit is ontstaan doordat hun gasten de laagste prijs als norm willen hanteren. En dat is niet eerlijk en ook niet verstandig. Ik heb zelfs verhalen gehoord van mensen die ernstig geintimideerd werden en van mensen, die zonder pardon tussen de rijstvelden werden gedropt. Ook hoorde ik over gevallen waarin men voor een lage prijs een rit kreeg aangeboden, maar later te horen kregen, dat de prijs per peroon zou gelden.

Terwijl ik met enkele chauffeurs deze kwesties zit te bespreken, wordt een toeriste toegeroepen: TAXI ? “How much to the airport?” vraagt ze terug. De prijs van Ubud naar de luchthaven ligt ongeveer tussen de 180.000 en de 230.000 rupiah. Maar de chauffeur heeft nog geen rit gehad en wil erg graag nog wat geld thuisbrengen. Hij biedt haar de rit aan voor 150.000. Met een wat denigrerend glimlachje van iemand die volkomen op de hoogte is en niet van plan is om zich te laten bedotten, zegt ze: “Ooh, that is too much!” Zij hoopt dat de chauffeur met zijn prijs zal zakken en past de truc van het ‘weglopen’ toe. De chauffeur is teleurgesteld, maar roept haar niet terug. Even verder wordt ze nog een paar keer aangesproken. De vijfde heeft beet. Die doet het voor 140.000. Triomfantelijk stapt de dame in de auto. Ze heeft zojuist 80 eurocent verdiend.

Bali, Ubud: een wandeltocht met Wayan Darta

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Voor Wayan Darta is het belangrijk, dat zijn gasten het naar hun zin hebben. En hij weet hoe dat moet.
Hij houdt immers zelf ook van het goede leven.
 

Wayan Darta is als oudste zoon van een bescheiden Balinees gezin min of meer hoofd van de familie.
Als kleine jongen van zeer arme ouders nam hij zich voor het leven tot een succes te maken en dat is hem gelukt.
Weliswaar niet helemaal zoals hij had gehoopt, maar hij verstaat de kunst te roeien met de riemen die hij heeft.
Wie bij Wayan Darta en zijn familie op bezoek komt, treft een stralend gastvrij gezin aan, bestaande uit grootvader, grootmoeder, Wayan en zijn vrouw Wayan en dochter Putu met haar olijke broertje Kadek.

Wayan Darta is in de eerste plaats taxi chauffeur, maar op verzoek organiseert hij alternatieve tripjes.
Om zijn gasten een plezier te doen vermijdt hij de grotere verkeersroutes en zoekt hij meer kleurrijke weggetjes door de rijstvelden en langs dorpjes. Zijn echtgenote Wayan is geboren in zo’n klein dorpje, dat is gelegen aan het einde van een doodlopende weg. Uiteraard brengen zij regelmatig een bezoek aan de familie die daar in een prachtige traditionele compound woont. De kleine Putu is dol op haar grootouders en gaat graag mee op stap.

 

Wayan nodigt nu en dan zijn gasten uit om een wandeling in deze prachtige omgeving te maken en na afloop even een kopje thee of koffie te drinken bij de familie van zijn vrouw. Aan het einde van de enige straat die het dorp rijk is, wandelt men rechtstreeks de jungle in. Er is ongerepte natuur; er zijn tuinen; er zijn sawah’s. Er zijn paddestoelen en er groeit gember en de kleuren zijn er zo uitgesproken, dat het af en toe is alsof je een schilderij binnenwandelt. Wayan kan zich nog goed herinneren, dat het bijna overal nog zo was. En gelukkig is het nog niet helemaal verdwenen, want hij heeft ondanks alles goede herinneringen aan die tijd.

Door de rivieren die hun baan in het grillige gebergte hebben uitgeslepen, zijn er veel hoogteverschillen in het landschap, wat de grond op veel plaatsen ongeschikt maakt voor de landbouw. Maar op elk stukje grond, dat kon worden vlak gemaakt, ligt een stukje sawah, als een groen tapijt op een groot terras in de jungle. Palmen staan als hoge parasols tussen de sawah’s en op verzoek wil iemand er wel in klimmen om een mooie rijpe noot naar beneden te halen. In de tuinen herkent men behalve bananen, bonen, sereh en mais ook locale specerijen en geurige wortels als jahe, galanga, kencur en laos.
Na een wandeling door dit prachtige gebied is het heerlijk om in het huis van de familie even uit te rusten bij een kop verse thee of een kop thuisgebrande koffie. Bijna ongemerkt was het hier en daar een klimmen en dalen en balanceren over de sawah-dijkjes.
Bij de familie gaat het er heerlijk huiselijk aan toe. Een jonge neef is bezig met het polijsten van een stapel spiegellijsten. Een tante vlecht mandjes. Oma maakt thee en koffie klaar en een heel oude grootmoeder, die nog fris uit haar ogen kijkt, komt ons nieuwsgierig opnemen. Oom maakt een praatje met Wayan en vraagt en passant waar de gasten vandaan komen. Een paar tiener-nichtjes vuren giechelig een paar Engelse zinnetjes op ons af. Hoewel een beetje anders, is de sfeer geruststellend vertrouwd, een beetje Ot en Sien, en een beetje modern met mobieltjes en playstasiun.

Ik vond de wandeling en mijn bezoek aan het serene dorpje een topper. Ik kan iedereen aanbevelen om een keer op stap te gaan met Wayan Darta.
Zie ook zijn website: http://www.bali4fun.wordpress.com

Bali, Ubud, Warjihouse kroniek afl. 35, een rustige jaarwisseling

 Alle lezers van Bali Batin een voorspoedig 2010 toegewenst.

In Ubud is de jaarwisseling heel rustig verlopen. Het is een aangelegenheid voor expats en toeristen, waar de Balinezen geen raad mee weten. Al weken lang stonden er langs de Jalan Raya Ubud handelaren in kleurige toeters. En er zou ook ergens vuurwerk te koop zijn, maar ik kon er niet achter komen waar dat was. Met een groepje gasten uit Warjihouse spraken we af uit eten te gaan bij restaurant Wayu aan de andere kant van het voetbalveld. Omdat het toch iets drukker was dan gewoonlijk, ging ik er overdag even heen om een tafel te reserveren. Het meisje aan de kassa keek mij niet-begrijpend aan. Daarom zei ik het nog even tegen de baas, die toevallig langsliep. “At seven o’clock, please.” Voordat we ons op straat begaven, dronken we eerst een wijntje in de tuin van Warjihouse. Een gekoele witte ‘Hatten’ is redelijk te doen. Toen we ons daarna op de afgesproken tijd bij Wayu meldden, werden we door de volledige staff opgewacht en begroet. We bleken de enige gasten. We werden met alle egards bediend, kregen een gratis arakje van het huis, en hebben heerlijk gegeten. Want daar zijn ze heel goed in. Na het eten zijn we gezamelijk op het stoepje gaan zitten, waar kleurrijke gezelschappen af en aan liepen. Helaas voor de jongens, maar niemand had behoefte aan transport op dit uur van de avond. Er werden regelmatig wat vuurpijlen afgeschoten met een paar bescheiden knalletjes. Ibu van de catering voorzag ons van koffie en bleef er gezellig even bij zitten. Het was al na tienen toen wij besloten om de muziek en de drukte op te zoeken. Tot onze verbazing was reggae-bar Lobong gesloten. “The laughing buddha” was overvol. In “The Lounge”, een onlangs geopende disco, zaten een paar opgedirkte muurbloempjes in rode en groene flakkerlichten te trillen op de vibratie van oorverdovende house-muziek. Tegenover Ubud Palace zou er ook nog iets te doen zijn. Het was daar heel druk op de hoek. House-muziek dreunde door de straat. Het kwam van de overdekte dansvloer, die voor de gelegenheid met gordijnen was afgeschermd. Daarachter werd gehost. De toegang kostte 30.000 rupiah met inbegrip van een biertje. De meeste mensen stonden eromheen en maakten geen aanstalten om naar binnen te gaan. Omdat het zo lawaaiig was, zagen ook wij daarvan af en we wandelden terug de Jalan Monkey Forest in met de bedoeling ergens op een terras te gaan zitten. De meeste restaurants stonden op punt van sluiten en de enige gelegenheid, waar men nog kon neerstrijken, was Ibu Rai, recht tegenover Gang Beji. Daar stond een tafel vol bierflessen en alle gasten hadden een kleurige toeter gekregen. Het personeel droeg kleurige mutsen. Ome Jan en Tante Truus kwamen in polonaise voorbij en bliezen op hun hardst op hun toeters. Wij bedachten, dat er in Warjihouse nog een koele fles wijn stond te wachten. Het liep al tegen twaalven. Toen klokslag twaalf in de verte de kleurige vuurpijlen met knallen en gilletjes afscheid van het oude jaar namen, hieven wij in de rustige tuin van Warjihouse een glas koele witte Hatten.

Bij deze heten wij iedereen welkom in het nieuwe jaar en in Warjihouse.
Ineke, Nyoman, Made

Bali, Ubud, verliefde vakantiegangers, Warjihouse kroniek aflevering 33

Zesde en laatste deel.

Gde zat een beetje mismoedig op de stoeprand. Hij had die dag nog geen ritje gehad. Zijn vriendinnetje was er vandoor en ik was ook niet al te vriendelijk naar hem toe.

“I know it; I am a bad person.” beschuldigde hij zichzelf om mij de wind uit de zeilen te nemen.
-“You can do a lot to change that”.
-“I have a bad karma.”
-“Bull shit.”
-“You are not Balinese; you don’t understand.”
-“Bull shit.”
-“I really love her.”
-“And you really love the other one the same.”
-“No, but she’s always after me. I already said to her that I want Janine, but she won’t leave me alone.”
-“I think you were not clear enough to her.”
-“I was, but she is so aggressive.”
-Then be more aggressive too.”
-“It is too hard for me to be unkind to anyone.”
-“But now you have hurt Janine, is that not unkind?”
-“You understand nothing about it.”
-“Are you sure?.”
-“No….. My life is so hard; I don’t want to live anymore.”
Gde hing met zijn hoofd in zijn handen, vol zelfmedelijden en ik kon –hoe dan ook- niet meer boos op hem zijn.

“Taxi?” vroeg hij werktuiglijk aan een voorbijganger.
-“Yes please”, was het onverwachte antwoord, “how much to Penestanan?”
Gde verrees energiek uit zijn droefenis en begon zijn onderhandelingen.

Na een paar dagen kreeg ik een sms-je van Janine. Ze had een leuk onderdak gevonden in de streek Sidemen en aardige mensen ontmoet. Ze genoot van de prachtige omgeving en zond haar groeten aan: “you, Ketut and the serial lover.” Ketut kon zijn oren niet geloven. –“Greetings to me?” Hij zond direct een sms-je terug en grapte: “Don’t dream too much about me. Ok?” Met ondeugende ogen liet hij het me zien. Haar antwoord was: “Ok, I won’t, haha.”
Daarna hoorden we een tijdje niets van haar.
Na een week kreeg ik opnieuw een sms-je, waarin ze meldde: “coming back home on Sunday.”
En daar kwam ze: verwaaid, maar vrolijk en uitgerust.
Gde zat nog dezelfde avond bij haar op het terras en liet haar de hele avond niet meer alleen. Ik hoorde hun praten; de kamer ingaan, de kamer uitkomen, samen eten, en weer praten. Het klonk heel rustig allemaal en ik bemoeide me nergens mee.
Laat op de avond stond Aiko al weer naast de auto op Gde te wachten. Niet vergeefs, kreeg ik in de gaten. Ketut wist er meer van, maar zweeg in alle talen.

Kadek and Janine

Vandaag, de dag na Galungan, kwam de ontknoping.
Janine gebruikte het ontbijt samen met een tevreden jongeman, die ik nog niet eerder had ontmoet. Hij werd aan mij voorgesteld als Kadek, haar vriend uit Karangasem. Wegens de feestdagen had hij een paar dagen vrij van zijn werk en hij kwam zijn nieuwe vriendinnetje ophalen om zijn vrije dagen met haar door te brengen. Janine pakte haar rugzak in en stalde haar koffertje in mijn kamer. Even later vertrokken ze samen op de motorbike.

17-10-09, de boom in (3)

Ik heb er verder niets aan toe te voegen.
Alleen het piepschuimen vliegtuigje ligt nog op de kast in Janine’s voormalige kamer.
Nu zoek ik nog een heel erg hoge boom om het  voorgoed in te hangen. “Ketut, can you help me please?”

17-10-09, de boom in (9)

Bali, Ubud, verliefde vakantiegangers, Warjihouse kroniek aflevering 32

Vijfde deel.

 Goa Gajah

Hoewel verregend, trokken we nadat we uit de Goa Gajah naar boven waren gekomen, verder naar het strand. Het water gutste inmiddels langs mijn brillenglazen en belemmerde mijn zicht enorm, maar ik hield mijn blik gericht op de witte regenjas van Janine, die af en toe vrolijk achterom keek.

Aan de kust regende het aanmerkelijk minder en Ketut keek critisch toe (we never do like that) hoe Janine en ik direct onze sandalen uitschopten om in de branding te gaan staan. Weer stonden we te praten over de liefdesperikelen en steeds kwam er  iets in Janine naar boven, dat moest worden meegewogen om tot een conclusie te komen. Enerzijds was ze geshockeerd, dat de liefde niet voor 100 % wederzijds bleek,  anderzijds kon ze zo moeilijk afstand nemen van haar eigen verliefdheid, die de basis was geweest van haar komst naar Bali. Het hardop uitspreken van haar gedachten werkte therapeutisch.

Werktuigelijk sprongen we nu en dan terug voor een hoger oprijzende golf en dat ging zo door totdat de zoom van mijn omhooggehouden rok drijfnat was.
Inmiddels was het ook weer iets harder gaan regenen. We liepen terug naar Ketut, die in een lokale warung was gaan zitten om te schuilen. Aan zijn ogen zag ik, dat Ketut steeds meer voor Janine was gaan voelen. Ze was zo dichtbij en allerliefst, maar behoorde aan zijn ondankbare broer. En dan nog, als het uit zou raken tussen die twee; met goed fatsoen kon hij haar daarna niet het hof maken. Hij liet zich dan ook ontvallen: “ Why do all the girls fall in love with my brother? I am a much better person. I would never threat a girl like that!” Het ontlokte een gulle lach aan Janine, maar nog geen liefde.  

Toen het regenen minderde, maakten we direct aanstalten om naar Ubud terug te gaan. Ik was liever voor het donker thuis.
Mede door de donkere lucht, schemerde het al eer we in Warjihouse aankwamen en ik had het echt koud. Ketut reed direct door naar huis, want zijn familie had geen idee, waar hij uithing.
Ik stelde Janine voor om een douche in mijn badkamer te nemen, waar warm water was. Onze kleding was doorweekt en de situatie zou aanleiding kunnen zijn tot een flinke verkoudheid. Haar kamer –de zogeheten backpacker’s room- had alleen koud water. Toen we allebei waren opgewarmd, kwam Janine nog even bij mij op het terrasje zitten. Ze had haar besluit genomen: Ze wilde een motor huren bij Nyoman en een weekje over Bali rondtoeren. Helemaal alleen. Dan kon ze rustig bij zichzelf overdenken, hoe het nu verder moest. Haar bagage stalde ze tijdelijk bij een vriend en ik zou er voor zorgen, dat na een week haar kamer weer beschikbaar was. Een beetje opgelucht omdat ze nu wist, wat ze wilde, trok ze Ubud in voor het avondeten. Ik had het zelf even druk met het beantwoorden van de mail die was blijven liggen. Pas tegen 10 uur ging ik er even uit voor een portie nasi goreng.

vliegtuigje

Toen ik langs de kamer van Janine liep, zag ik aan het hangslot, dat ze nog niet thuis was.
Op de tafel van haar terrasje lag een piepschuimen speelgoedvliegtuigje.
Het lag er vreemd en doelloos, als had het zojuist een noodlanding gemaakt.

Bali, Ubud, verliefde vakantiegangers, Warjihouse kroniek aflevering 30,

Derde deel.

the nice culture 

Enkele ochtenden later:
Ketut zit bij mij op het terras om te kletsen bij een kop koffie. Omdat zijn broer Gde het te druk heeft met het afhalen en rondtoeren van gasten, neemt Ketut de lessen Bahasa Indonesia waar en hij is er vroeg bij om zijn plicht te vervullen. Maar de kamer van Janine is nog gesloten en haar koffie onaangeroerd. Nu en dan staat Ketut op om over de struiken heen te zien, of zijn leerlinge al uit haar slaap is ontwaakt. Ketut is vol lof over Janine. Ze neemt alles zo snel op. In een week had ze er meer van opgestoken dan ik in een jaar.
Opeens staat Janine voor ons. Vermoeid, bepaald niet blij. Ik vermoed, dat ze te lang heeft geslapen, maar integendeel, zegt ze, ze heeft geen oog dicht gedaan. Ze komt net terug van een lange wandeling. Stukje bij beetje vertelt ze wat ze de afgelopen nacht heeft meegemaakt. De avond tevoren was ze naar de straat gelopen om te zien of haar lover aanwezig was bij de taxi-standplaats. En ja, daar stond zijn auto. Het regende een beetje en Gde schuilde in de auto. Toen hij Janine zag verschijnen, kwam hij direct de auto uit. Janine achtte het een beter idee om samen in de auto te gaan zitten, maar Gde trok haar mee onder het afdakje van een winkel. Iets in het gedrag van Gde maakte haar achterdochtig. “Why not?” drong ze aan. O.k. dan. Er zàt al iemand in de auto. “I want you to meet her”, Gde veranderde van aanpak. Hij trok Janine mee naar de auto en opende het achterportier. En daar zat ze: “This is Aiko.” Stoïcijns keek Aiko Janine aan. En Janine was helemaal uit het veld geslagen. Gde niet. Hij meende iets te moeten regelen hier. Omdat er niet genoeg plaats was op de achterbank stelde hij voor om naar de kamer van Janine te gaan en daar verder te praten. Geen van beide waren zij ingegaan op een huwelijksvoorstel en nu wilde hij de kool en de geit sparen. Op Janines terras nam Gde het woord en kwam met het voorstel om Janine bij Aiko onder te brengen. Janine zou een vriendin hebben om mee op te trekken, op de momenten dat Gde aan het werk was. Heel gezellig, als vriendinnen onder elkaar en op die manier zou hij bij beide even vaak langs komen. Toen Aiko haar wenkbrauwen even fronste, zei hij: “Janine is not rich, you know, but she can help you cleaning the house of course.” Triomfantelijk keek hij van de een naar de ander alsof hij zojuist het ei van Columbus had uitgevonden. Beide dames zwegen ijzig. Daarom besloot Gde dat het tijd werd om weer aan het werk te gaan. Met het regenweer zou er wel veel vraag zijn naar een taxi. “Better you talk together”, bood hij zijn vriendinnen aan, “like ladies among each other.”
Hij oogstte geen bijval maar had zijn best gedaan en meende dat hij er goed aan deed om de dames even alleen te laten. Hij trof een uitgestorven straat aan en ging naar huis. Aiko kon wel bij Janine slapen; daar waren immers twee bedden.
Intussen raakten Aiko en Janine inderdaad aan de praat. Aiko vertelde dat ze al een tijdje met Gde bevriend was. Hij zocht een westerse vrouw om een gezin mee te stichten. Maar Aiko had niet willen trouwen en ze wilde ook geen kinderen. Ze wilde gewoon een leuke vriend. Gde had gezegd, dat hij dan met een ander zou trouwen. Dat begreep ze. Maar nu zich een ander aandiende was ze niet bereid om afstand te doen van haar geliefde. En Gde vond haar leuk genoeg om dat haar te gunnen. Bovendien had Janine nog niet ingestemd met een huwelijk. Omdat ze waren uitgepraat en het bleef regenen, kroop elk in een bed. Geen van beide deed een oog dicht. ’s-Morgens om 7 uur was het opgehouden met regenen en Aiko was lopend naar huis gegaan. Hoe vermoeid Janine ook was, ze kon niet meer slapen en besloot een lange wandeling te maken.

 27-09-09 (11)

Wordt vervolgd

Bali, Ubud, verliefde vakantiegangers, Warjihouse kroniek aflevering 28,

kroniek 28 (1)

Vele avontuurlijke jongedames, die op een dag hun vleugels uitslaan en in hun eentje een reis maken naar het romantische Bali, raken daar verstrikt in de netten van een allercharmantste jongeman.
Ze worden hopeloos verliefd en dan hangen ze.
Als ze terug zijn in hun eigen land en het leven weer zijn gewone loop neemt, worden ze door hun ‘geliefde’ bij de les gehouden met dagelijkse sms-jes:
“I miss you so much, when will I see you again?”
 Voor de jongeheren is de liefde niet zelden een eenmansbedrijfje met als belangrijkste zakenpartners Telkom en Western Union. In het adresboek van hun handzame nokia slaan de professionele lovers de telefoonnummers op van menige schoonheid met wie ze aan de praat raken.
In een ander geheugen staat een rits standaard liefdesbetuigingen opgeslagen, die met een druk op de ja-toets aan het nummer van dezelfde schonen worden gezonden. Een keer of drie per dag gaan de heren druk aan het werk om hun boodschap over de wereld te zenden. Na een bericht of tien aan hetzelfde nummer komt steevast de boodschap, dat de geliefde door zijn  geld heen is en het beltegoed bijna op. De lieve dames, die verslaafd zijn geraakt aan de complimentjes en liefdesbetuigingen, zorgen ervoor genoeg geld over te maken om voor een half jaar hun dagelijkse portie zeker te stellen. Helaas krijgt de geliefde aan de andere kant van de wereld dan een brommerongeluk, waardoor een deel van het geld aan dokterskosten moet worden besteed, of erger, een grote som geld is geleend bij een buurman, die een week later terug moet hebben. Indien de dame niet afhaakt, is het een maand later weer raak. Omaatje is overleden en zij krijgt geen kans te reïncarneren, als ze niet met de gepaste plichtplegingen wordt gecremeerd. De familie is in zak en as. Ja, ze hebben wel wat geld natuurlijk, maar niet genoeg. En dan kan het jongere broertje niet meer naar school. Erg jammer, want hij kan zo goed leren. Als het net een maand rustig lijkt, omaatje uitgestrooid en broertje aan de studie, wordt het dorp getroffen door zware regenval. Het dak van hun huisje heeft het begeven en het stort binnen net zo hard als buiten. Precies boven het bed van omaatje, sorry, opaatje…..Het begint een beetje aan de liefde te knagen.

“I miss you so much darling, I wish you were here”.

Inmiddels heeft het verliefde meisje genoeg gespaard om naar het eiland van haar dromen af te reizen. Met onbetaald verlof gaat ze zo lang mogelijk naar Bali, waar ze hoopt, dat haar droom werkelijkheid wordt. Haar charmante geliefde is een beetje in paniek geraakt, omdat de lieftallige blondine op hetzelfde moment vakantie opneemt als de lieftallige Japanse, die net een dag eerder is gearriveerd. We volgen Janine uit Frankrijk.

lovers

Zij wordt afgehaald door de jongere broer van Gde en gestald in homestay Warjihouse. Pas laat in de avond komt Gde zijn verloofde opzoeken. Hij ziet er moe uit en een beetje bezorgd. Zijn neef was van een trap gevallen en had een gecompliceerde beenbreuk opgelopen. Hij was de hele dag in het ziekenhuis gebleven om zijn neef bij te staan. Janine sluit haar lieve schatje in de armen en ze beleven een hele romantische nacht. De volgende ochtend wordt Gde al vroeg gewekt door een indringend piepend sms-je. Hij schiet snel in zijn kleren. “Sorry, sorry darling, I forgot the time. I have to bring a Japanese tourist to Lovina today. I will miss you darling, but I need to work. I will be happy to see you again tonight. Give me a kiss.” En weg is Gde. Die arme jongen. Hij werkt zo hard. Maar ja, de hele familie is afhankelijk van het geld dat hij inbrengt. Janine voelt zich een beetje beschaamd, dat ze hem ervan heeft verdacht dat hij alleen maar geld van haar wil. Hij werkt zich helemaal uit de naad. Op haar eerste dag heeft Janine genoeg om handen. Ze is nog een beetje wankel van de jetlag en doet het rustig aan. Misschien kunnen Gde en zij gezellig samen uit eten als hij terugkomt uit Lovina. Halverwege de dag krijgt ze nog een sms-je van hem, dat hij haar zo mist, de schat. Het wordt een latertje en Janine vindt het niet eens erg, als Gde rond 9 uur smst dat hij niet kan komen, omdat de toerist hem nog een dag claimt. Vermoeid rolt Janine in bed.

De volgende ochtend staat de broer van Gde al vroeg voor de deur. Janine uit haar verontschuldigingen: Gde is met een toerist naar Lovina en komt vandaag pas terug. Maar Ketut was al op de hoogte. Hij komt haar uitnodigen om een crematie bij te wonen in het dorp verderop.

 

Wordt vervolgd…

Lombok, een uitstapje naar Gili Meno deel 1

In de jaren ’90 van de vorige eeuw kwam ik voor het eerst op de Gili eilanden, een groepje van drie zanderige heuveltjes, die uit de zee oprijzen voor de noord-west kust van Lombok. Gili Trawangan, Gili Meno en Gili Air.
De voorzieningen waren minimaal tot schaars. De plaatselijke vissers staarden je aan, als waanden zij zich op een onbewoond eiland. Er woonden wel een paar mensen daar, in een kampong op het midden van het eiland en er waren een paar paalhutjes aan het strand om in te rusten uit de zon.  Voor een paar centen kon je met een bootje meevaren en voor een paar centen gaf een vissersvrouw wat eten.  Verder waande je je op een onbewoond eiland, verlost van de overdaad aan prikkels uit de westerse maatschappij. Een plek om tot rust te komen en om weer contact te krijgen met het basale leven.

vissers (7)

In het begin van de 21e eeuw kwam ik er terug. Er was veel op de eilanden veranderd. Gili Trawangan was uitgegroeid tot een trekpleister voor duikers en snorkelaars. Bij de aanlegplaats voor bootjes wemelde het van de restaurantjes en barretjes. De paalhutjes waren van alle gemakken voorzien en mensen zaten tot in de late uurtjes op terrasjes te keuvelen bij een glas en een sigaret. Op Gili Trawangan kwamen vooral de jongere vakantiegangers, die elkaar opzochten, snorkelden en af en toe ook wat wiet of stemmingverhogende paddestoelen gebruikten. De kleinere eilandjes trokken vooral het publiek dat voor de rust kwam. Dat imago hebben ze nog steeds.

strand (10)

Toch is er veel veranderd.
Dit jaar wilde ik er weer heen. Ik was moe van een jaar problem-solving en  -hoewel mijn budget het nauwelijks toeliet-, ik besloot er een paar dagen tussenuit te gaan. Het was een cadeautje van een vriendin, die zelf zo van de rust op Gili Meno had genoten. Ze liet me de foto’s zien van de plek, waar ze de zon zowel op als onder had zien gaan. Waar ze alleen was geweest met de wind, de zon en een boek. Ik was gelijk om. Ik moest alleen nog even wachten op het juiste moment om mijn werk te laten rusten.

Vlak voor het hoogseizoen hakte ik de knoop door, anders zou het er nooit van komen. Om kosten te besparen besloot ik de goedkoopste overtocht te nemen. Dat waren de shuttle bus en de ferry. Een langdurige tocht, weet ik uit ervaring, maar ik heb geen hekel aan reizen en ik had een boek meegenomen voor onderweg, zodat mijn vakantie vanaf het eerste moment kon beginnen. Om 7 uur in de ochtend zou ik worden opgehaald en later afgeleverd in Padangbai, vanwaar ik met de ferry zou oversteken naar Lembar. In Lembar zou een andere shuttle bus klaar staan om me naar de veerbootjes voor de kust van Lombok te brengen en nog dezelfde dag zou ik in Gili Meno aankomen. Daar verheugde ik me op en ik stond dus ruim op tijd aan de weg te wachten met mijn reistas en mijn ticket.

Na 20 minuten was er nog geen busje voor mij gestopt. Nu neemt men het in Bali met de tijd niet zo nauw, maar ik wilde wel graag de juiste veerboot treffen, anders zou ik onmogelijk nog dezelfde avond in Gili Meno kunnen arriveren. Daarom belde ik met het kantoor, om te vragen hoe laat ik het busje kon verwachten. Ik kreeg alleen een vrouw aan de lijn, die zei, dat het kantoor gesloten was. Na nog eens een half uur belde ik opnieuw. “We are closed”, zei de dame, nu geïrriteerd. “You are nòt closed, snauwde ik terug, I wait already an hour for the shuttle”. Tegelijkertijd besefte ik, dat deze houding weinig zou opleveren. Het was al half 9 toen de baas van het kantoortje op zijn motor met een schuldbewust gezicht kwam aanrijden. “Sorry, sorry, sorry.” Het busje kwam pas om 11 uur. Een reden was er niet. Haal ik dan de juiste boot nog? Nee, uiteraard niet, maar ik kon in Lembongan overnachten, ook een mooi eiland. O, gelukkig, want ik vreesde al, dat het Senggigi zou worden en dat is wel het laatste gat waar ik heen wilde. Nu had ik tijd over, maar geen zin om die op mijn kamer door te brengen. Omdat ik nu toch op vakantie was ingesteld, verzilverde ik vast wat vakantiegeld in de massage-salon. Mijn voeten werden gewassen, geknipt, gevijld en gemasseerd. Kort voor 11 uur kwam ik verfrist de salon uit en ik haalde mijn bagage op bij het reisbureautje om in het klaarstaande busje te stappen. De eigenaar verraste mij met een teruggave van 50.000 rupiah om de fout te vergoeden. Heel netjes. In Padangbai werd ik met nog een paar andere passagiers gedropt bij een kantoortje waar het een druk komen en gaan van rugzaktoeristen was. Busjes voor diverse bestemmingen reden af en aan, waarbij steeds de bestemming en de naam der gasten werd omgeroepen. Ik moest wachten, want de boot zou pas om 2 uur afvaren. Ik had er al een fors dagdeel op zitten en was moe. Mijn humeur stond op buigen, toen mij een ticket voor de boot en een vervolgticket werden aangereikt. Ik kon ter plekke lunchen, zei men in het voorbijgaan. Maar ik ontvluchtte de drukte en zocht een kleine warung op. De boot vertrok om 14.30.

op de ferry (5)

Anders dan mij was voorgespiegeld, ging de boot niet naar Lembongan, maar naar Senggigi. Als ik een blik op de kaart had geworpen, had ik het geweten. In Senggigi werden we op straat gedropt om zelf een onderkomen te zoeken. De volgende ochtend om 8 uur zou het busje weer vertrekken. Ik had geen zin om te zoeken en sprak meteen een langslopende jongeman aan om hulp. Na een korte wandeling arriveerden we in Hotel Ēlén, waar ik voor een lage prijs kon overnachten. De jongen gaf ik een fooi voor zijn hulp. Om mijn vakantiegevoel te voeden zocht ik een prettig restaurant op voor een biertje en een maaltijd. Het was al donker en ik zat juist te genieten van mijn rust, toen ik een telefoontje kreeg. Nick. Hij stond al twee uur in de luchthaven op mijn gast te wachten, die allang had moeten arriveren. Welverdorie.

‘Go home’, smste ik hem, ‘I pay you when I am back.’

Ik belde Nyoman. Die wist van niks. De kamer stond klaar, maar Warjihouse was leeg.

« Older entries