Indonesia, Lombok, Activiteiten aan de ongerepte noordkust.

Aan de noordkust van Lombok leven eigenlijk voornamelijk vissers en kwekers van kokosnoten. Men heeft geprobeerd om er verscheidene bedrijfjes levend te houden, maar weinig kon er gedijen. Het kweken van zeewier voor de fijne keuken was geen lang leven beschoren en ook enkele hotels hebben het niet gered, hoewel men toch een grotere toeloop van toeristen verwacht als de nieuwe luchthaven van Praya eenmaal operatief is.

 

Ranto en ik slenteren samen langs het onbezochte strand, waar de prachtigste schelpen voor het oprapen liggen. We zijn op zoek naar een gudang -een voormalige opslagplaats voor een lokaal bedrijfje- die de aandacht van Ranto had getrokken, toen hij er een foto van zag.In zijn dromen had hij het al omgetoverd tot een open keuken met een groot terras ervoor en een bedrijvige barbeque. Hij ziet het helemaal voor zich: een visrestaurantje, waarvan de aantrekkelijke geuren langswandelende gasten zouden verleiden om neer te strijken op zijn terras om zich tegoed te doen aan zijn verrukkelijke specialiteiten. Hij verdiept zich al in de kunst van het fileren en in de receptuur van fijne sauzen. Aan mij de opdracht om er een geschikte witte wijn bij te organiseren. (wat in Indonesie beslist geen simpele opdracht is) De gudang valt in het echt een beetje tegen en we begroten, dat het een flinke duit zal kosten om het geschikt te maken.

Niet ver van de gudang staat een verlaten fabriek en omdat het een beetje begint te regenen, lopen we daarheen om even te schuilen. We hebben de indruk, dat de grond in de omgeving is overgegaan op een nieuwe eigenaar. Mogelijk krijgt ook de oude fabriek een nieuwe bestemming. Als we een man met een schop zien rondscharrelen, gaat Ranto erop af om een praatje te maken en meer aan de weet te komen.
De man is de tuinman van een ibu -de zuster van een Lombokse kokosnootteler, die het terrein heeft aangekocht- en woont in een van de nieuw opgetrokken appartementen vlakbij de vervallen fabriek. Hij weet te vertellen, dat de fabriek een voormalig laboratorium is van een parelkwekerij die al een tijdje geleden falliet is gegaan. De gudang was inderdaad een opslagplaats voor olie en benzine die nodig waren voor de machines en de apparatuur in de parelkwekerij.
Op het ernaast gelegen terrein is echter een nieuwe parelkweker neergestreken, die goede zaken doet. Omdat we er toch vlakbij waren, gingen we er even een kijkje nemen. Een gezelschap van ongeveer 10 personen was er druk aan het werk.

De meesten waren bezig met het afbikken van zeepokken van grote oesterschelpen. De werkers droegen bijna allemaal stevige handschoenen om hun handen te beschermen tegen de scherpe randen van de schelpen en het koraal. Gedurende het werk werden de oesters voortdurend onder stromend zeewater gehouden, dat via een pomp door de bassins werd gestuwd. Na het afbikken werden de schelpen nog eens grondig gewassen, waarna iemand anders ze een plaats gaf in grote metalen roosters, die een klein eindje uit de kust in zee zullen worden gehangen.

Ranto fungeerde als tolk voor al mijn vragen. Zodoende kwam ik te weten, dat de schelpen in een laboratorium met rontgenstralen worden gescand en onderzocht op ziektes en de vorming van parels. De gezonde oesters zullen in zee worden teruggeplaatst en zo mogelijk worden voorzien van de gunstigste omstandigheden om parels te vormen. De behandelingen aan de wal zullen gedurende twee jaar regelmatig worden herhaald.

Na ongeveer twee jaar zijn de gevormde parels groot genoeg om te worden verwerkt tot siervoorwerpen. Ook de schelpen zelf komen in aanmerking voor verdere verwerking en worden uiteindelijk nuttig gemaakt als een handjevol overhemdknoopjes. Over een eventuele nabehandeling of selectie wist men niets te vertellen, dus dat vindt mogelijk elders plaats. In elk geval heeft een snoertje parels een langere voorgeschiedenis dan een snoer doorboorde pitten of glazen kraaltjes.
Hoewel ze eigenlijk bij elke outfit heel flatteus staan en geschikt zijn voor elke leeftijdsgroep, zijn parels in Europa weinig in trek. In Japan ligt dat heel anders. Japanse designers van sierraden en kleding maken er veel gebruik van en ik ben ook in Ubud verscheidene mooie ontwerpen tegen gekomen, Maar Nederlanders kijken en twijfelen waar Japanners kopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: