Bali, Ubud, prijzen in Bali: wat kost dat nou helemaal?

 

Bali heeft al heel lang de faam goedkoop te zijn. En voor de meeste westerlingen is Bali dat ook. De Balinezen zelf willen best van dat imago af. Het is echter niet eenvoudig om daarvan af te komen. En ook de reisgidsen zijn daarbij niet erg hulpvaardig. Ook al is een reisgids nieuw, wil dat nog niet zeggen, dat de genoemde prijzen ook up-to-date zijn. Omdat mensen met een commercieel beroep in Bali zich niet hebben georganiseerd, is de concurrentie erg groot. Een ieder probeert onder andermans duiven te schieten en dat is niet te voorkomen: iedereen heeft immers een familie om voor te zorgen? Maar het heeft veel ongewenste gevolgen.
Voor buitenlanders is het vaak moeilijk om er achter te komen wat precies de prijs van een product is. Men volgt vaak de raad van de reisgids op, die luidt: Biedt ver beneden de helft van de vraagprijs en zorg dat je op ongeveer de helft uitkomt.’ Bij de gehaaide verkopers in toeristische gebieden werkt het inderdaad zo: zij volgen de raad van dezelfde reisgidsen op en vragen in aanvang meer dan het dubbele. In tegenstelling tot wat men vaak denkt, dingen Balinezen onder elkaar helemaal niet zo dramatisch af.


 
Het sterke afdingen heeft nu en dan echter ernstige gevolgen. Bij de geldwisselaars is de truc inmiddels bekend: de grootste schurken bieden de gunstigste koersen. Al houd je nog zo strak je ogen op de handen van de wisselaar gericht, bij nader inzien ontbreekt er toch een honderduizendje of wat.
Onder de taxichauffeurs bestaat een enorme competitie. De toerist meent daarmee zijn voordeel te doen. Maar kijk uit. Als de meesten een tour aanbieden voor 450.000 rupiah, dan is dat de prijs. Een chauffeur die aanbiedt om het voor veel minder te doen, zal proberen om op een andere manier aan zijn geld te komen. Dat merk je later pas. In de simpelste gevallen wordt er achteraf extra gerekend voor benzine of government tax. Anderen proberen je in een restaurant te dumpen, waar ze een hoge commissie krijgen. Weer anderen pushen je om zilverateliers of kunst galleries te bezoeken. En soms word je met een smoesje heel ergens anders heen gebracht dan in je bedoeling lag. Dit is ontstaan doordat hun gasten de laagste prijs als norm willen hanteren. En dat is niet eerlijk en ook niet verstandig. Ik heb zelfs verhalen gehoord van mensen die ernstig geintimideerd werden en van mensen, die zonder pardon tussen de rijstvelden werden gedropt. Ook hoorde ik over gevallen waarin men voor een lage prijs een rit kreeg aangeboden, maar later te horen kregen, dat de prijs per peroon zou gelden.

Terwijl ik met enkele chauffeurs deze kwesties zit te bespreken, wordt een toeriste toegeroepen: TAXI ? “How much to the airport?” vraagt ze terug. De prijs van Ubud naar de luchthaven ligt ongeveer tussen de 180.000 en de 230.000 rupiah. Maar de chauffeur heeft nog geen rit gehad en wil erg graag nog wat geld thuisbrengen. Hij biedt haar de rit aan voor 150.000. Met een wat denigrerend glimlachje van iemand die volkomen op de hoogte is en niet van plan is om zich te laten bedotten, zegt ze: “Ooh, that is too much!” Zij hoopt dat de chauffeur met zijn prijs zal zakken en past de truc van het ‘weglopen’ toe. De chauffeur is teleurgesteld, maar roept haar niet terug. Even verder wordt ze nog een paar keer aangesproken. De vijfde heeft beet. Die doet het voor 140.000. Triomfantelijk stapt de dame in de auto. Ze heeft zojuist 80 eurocent verdiend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: