Bali, Ubud, Warjihouse krijgt leuke gasten. kroniek afl. 39

Warjihouse zit weer vol met gezellige gasten. Actieve en interessante gasten.
Meiden die alleen op reis zijn; mensen, die elkaar op reis hebben ontmoet en nu een tijdje met elkaar optrekken; stelletjes op hun huwelijksreis; Australiers, die even binnenwippen; mensen, die als groep op reis gaan.

vlnr: Ed Bosboom, Chng Seok Tin, Monica Chua Ah Huwa, Elena Snop, Raymond Lau Poo Seng.

Woensdagavond laat arriveerde er een viertal beeldend kunstenaars uit Singapore in Warjihouse. Twee heren en twee dames. Een echtpaar, dat met twee alleenstaande vrienden op stap was. De boeking was geregeld door de enige Nederlander van dit gezelschap, Ed, een vitale man van ongeveer 70 jaar. Hij viel op door zijn zwierige snor en een ongebruikelijke rok, die scherp ingestreken plooien had en reikte tot net boven de knieen. Ed had veel te verhalen en stak direct van wal. Daar was niet zo gauw een speld tussen te krijgen. In een adempauze slaagde ik er in om het gezelschap de juiste kamers te wijzen. Dus Ed met zijn Chinese echtgenote Monica in kamer 3 met het king size tweepersoons bed en de twee alleenstaande vrienden, Raymond en Seok, beide van Chinese origine, in kamer 6 met de twee aparte bedden. De dame, Seok, was nagenoeg blind en had af en toe behoefte aan hulp. Vooral stoepjes en obstakels vormden een gevaar, waarbij nu en dan een corrigerend ingrijpen noodzakelijk was. Vooraf was ik via e-mail ingelicht over haar handicap in verband met de keuze der kamers. De verdere bijzonderheden ondervond ik ter plekke. Haar jongere kamergenoot Raymond namelijk, bleek te lijden aan het weinig voorkomend syndroom van Gilles de la Tourette. Omdat Ed nogal op de voorgrond trad, had ik het niet zo snel in de gaten, maar op zeker moment wees Ed me erop, dat Raymond luidruchtig was en hij legde meteen uit, hoe dat kwam. Raymond was niet alleen druk. Hij was ook hongerig en Wayan, die het gezelschap van de luchthaven had opgehaald, kreeg de opdracht om wat eten te halen. Tussen neus en lippen door vertelde Ed, dat Raymond een niet onverdienstelijk kunstenaar was. Ze waren dan ook onder andere naar Bali gekomen om andere kunstenaars op te zoeken.
Omdat het al laat was en de andere gasten al sliepen, probeerde ik het gesprek kort te houden en ik ging naar huis.

Toen ik twee dagen later bij dit gezelschap op het terrasje belandde, raakte ik met Ed in een oerhollandse discussie over wonen in het buitenland met behoud van pensioen en AOW. Raymond en Monica zaten beide te schilderen. Ook Seok kwam erbij zitten. Seok had als kunstschilderes naam gemaakt in Singapore en al een niet onverdienstelijke loopbaan achter de rug als kunstenares en auteur. Als gevolg van een hersentumor verloor ze 90 % van haar gezichtsvermogen. Een enorme handicap voor iemand die schildert en schrijft. Ondanks dat is ze doorgegaan met haar werk en blijft ze haar beperkende omstandigheden de baas. Terwijl Ed zijn gesprek met mij probeerde voort te zetten, werd ik door zijn vrouw Monica geportretteerd en vertelde Raymond mij een Chinese mop. Dat mijn aandacht nu verdeeld was, maakte Raymond een beetje nerveus wat tot gevolg had, dat zijn aandoening opspeelde en zijn verhaal vergezeld ging van uitroepen en wilde gebaren. Het was alsof een tweelingbroer hem steeds in de rede viel. Natuurlijk moest hij Ed overstemmen, want als Ed even zweeg, hield ook Raymonds tweede ik zich stil. De mop kwam er niet helemaal goed uit, ook niet bij herhaling. Daarom werd hij opnieuw verteld door Seok, die zich ermee was gaan bemoeien. Het was een eenvoudig mopje van het ‘Sam-en-Moos’ type. De Chinezen gebruikten de ouder-kind verhouding als rolmodel: kindje zit met haar buikje te schudden. vraagt moeder: waarom schudt je zo met je buik? antwoordt kindje: ik had suiker en melk in de thee gedaan, maar was vergeten te roeren voor het drinken. Maar nu Raymond toch mijn aandacht had, maakte hij van de gelegenheid gebruik om mij een cadeau aan te bieden. Ik kreeg een catalogus van hem, waarin hij een persoonlijke opdracht aan mij schreef. De catalogus ging over een solo tentoonstelling van Raymond, die helemaal gewijd was aan de bekende Singaporese kunstschilder Tan Swie Hian. Ik was er erg blij mee en het maakte veel indruk op me. In eerste instantie komt Raymond over als een speels en impulsief mens. Maar als je zijn werk bekijkt herken je een bezield en vakkundig kunstschilder, die de kijker onomwonden met zijn ideeen confronteert. Hij is niet bescheiden, maar verbergt ook zijn gevoel niet. Zijn portretten zijn afwisselend en eerlijk.

De buurvrouw van kamer 2, Elena Snop, had in de gaten dat er geschilderd en getekend werd en kwam een kijkje nemen op het terras waar vooral Monica de ene tekening na de andere produceerde. Elena bleek ook een lange opleiding kunstacademie achter de rug te hebben en heeft naam gemaakt in Rusland. Ze komt uit Leningrad. Ze had een bescheiden mapje bij zich met foto’s van haar werk. Nauwkeurig werk, en herkenbaar Russisch. Zelfbewust en toch een beetje verlegen. Tot tevredenheid van Ed raakte Raymond in gesprek met Elena en had Ed de gelegenheid verder uit te weiden over het ontstaan van de staat Israel en een heleboel aanverwante gebeurtenissen.
Ik zat al uren op het terras in Warjihouse mijn eigenlijke werk uit te stellen en de middag was al ver gevorderd, toen ik opstond om weer eens verder te gaan. Inmiddels was Raymond begonnen aan een portret van Elena.
Thuis heb ik via internet de namen van deze kunstenaars opgezocht.
Raymond Lau Poo Seng heeft een website: www.rlaupooseng.tripod.com



De productieve Monica Chua Ah Huwa heeft er helaas geen, al is er wel een aardig boekje met reisschetsen van haar verschenen.
Maar de bijna blinde Chng Seok Tin heeft wel een website: www.chngseoktin.com

Elena Snop heeft helaas (nog) geen website, maar wie haar in google opzoekt, komt haar zeker tegen. Ze is geen onbekende.

Ed is misschien niet zozeer kunstenaar alswel levenskunstenaar. Hij weet veel en raakt niet uitgepraat. Hij heeft over alles een mening en lijkt weinig te twijfelen. Hij geeft gratis raad, maar als je er beter van wordt, wil hij daar graag in delen.
Mij gaf hij de volgende raad: ik zou een bemiddelingsbureau voor kamers en huizen moeten beginnen. Niet zelf iets aanschaffen of beheren, maar alleen bemiddelen voor een relatief laag bedrag, laten we zeggen: 5%. (naar beide partijen)
Ik vertelde dat ik me daaraan al eens had gewaagd, maar dat de soesa me te veel koppijn had bezorgd. De eigenaar van vastgoed wil een zo hoog mogelijk bedrag voor een zo lang mogelijke periode en de huurder wil meestal iets moois voor een zo laag mogelijke prijs onder gunstige voorwaarden. Als bemiddelaar heb je geen dankbare positie in zulke zaken; je moet van beide partijen iets afsnoepen. Ooit werkte ik in een call center voor een kabel exploitant. Na drie maanden vond ik het leven niet leuk meer. Ik kan niet goed tegen ontevreden, mopperende of teleurgestelde mensen. Een ander haalt zijn schouders op, maar mij kost het energie. Natuurlijk moet ik me daar niets van aantrekken, maar dan kost dat weer te veel energie. Ik heb geen zin meer in zulke dingen.
Objectief gezien is de raad dus niet slecht, maar ik ben niet de geschikte persoon.
Economisch gezien bak ik er niet zo veel van, rijk zal ik nooit worden. Maar mijn leven is kleurrijk en afwisselend. Dat zou ik nergens voor willen inwisselen, nog voor geen 5%.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: