Bali, Ubud, overal en ten allen tijde op internet.

Leve de dongel!

Wie kan zich nog herinneren, dat men tijdens de vakantie bij een boekhandel of een souvenirwinkel een anzichtkaart kocht, waarop met een balpen een kort, opgewekt bericht werd geschreven voor het thuisfront. Dan begon er een zoektocht naar het postkantoor om een postzegel te kopen, of soms een hele rits postzegels. De kaart verdween in een bus of werd door een achteloze beambte op een hoop brieven geworpen. Op de meeste postkantoren stond ook wel ergens een doosje “poste restante”. Op die manier kon men in het buitenland ook post ontvangen, ongeacht de verblijfplaats van de reiziger. Hoopvol werd het stapeltje door menig vakantieganger doorzocht en men kon aan de gerafelde en beduimelde randen onbestelbare brieven herkennen.
Er kwamen veel mensen aan te pas om de kaarten op het gewenste adres te bezorgen. Als een reiziger werd de kaart of brief vervoerd: te paard, met de auto, per trein of per schip en later met het vliegtuig. Met een beetje geluk kwam de kaart eerder op zijn bestemming aan dan de reiziger terug van zijn avonturen. Dan stond de kaart te pronken op een kastje met familie-foto’s of boven de schouw. De reiziger kwam thuis met een tas vol fotorolletjes, die na het afdrukken veel herinneringen en verhalen opriepen. Sommigen hielden dia-avondjes, waarbij de foto’s in het donker op een scherm werden geprojecteerd en -begeleid door smakelijk commentaar- werden vertoond. Dat was vroeger…

Omdat tegenwoordig iedereen zijn contacten wil onderhouden tijdens de vakantie, wil men overal en ten allen tijde de beschikking hebben over internet. Op echte avonturen zit men tegenwoordig niet te wachten. Men weet waar men heengaat, wat men er gaat doen en zelfs, hoe op de vakantie de kamer er uitziet, waar men gaat slapen. Intussen houdt men in de gaten, wat er thuis gebeurt en blijft men op de hoogte van de lopende zaken op het werk. Foto’s worden direct opgeslagen en gesorteerd op de laptop en nog dezelfde dag door de thuisblijvers bekeken. Een hotel zonder internetverbinding is dus hopeloos ouderwets, zoiets als een kamer met een strozak of een douche uit de tuinslang.

De veranderingen op dit gebied gaan razendsnel. Tien jaar geleden nog trof men alleen in grotere plaatsen een internetshopje aan. Vijf jaar geleden beschikten alleen een paar duurdere restaurants over FREE WIFI en nu loopt een homestay zonder internet hopeloos achter. Toen ik met Villa Bali Batin begon moest ik dit in overweging nemen. Ook WiFi heeft een gewoon lokaal telefoonnummer nodig en die zijn -vreemd genoeg- schaars in Ubud. Het kost vaak heel veel om een nummer te krijgen en mensen die er een hebben, doen het soms tegen een hoge prijs van de hand. Het zou dus kunnen, dat ik een telefoonnummer aanschaf voor een paar miljoen, dat zijn waarde in korte tijd verliest, zodra de vooruitgang nieuwe technieken aanreikt. Ik hoop op de zaken vooruit te lopen door van een telefoonlijn af te zien. Het mobiele bellen is al volkomen ingeburgerd. Ik ken mensen die geen matras hebben om op te slapen, maar wel een telefoon, die filmpjes kan afspelen.

Ik heb voor mezelf een dongel aangeschaft. Het ziet er uit als een forse USB-stick en het wordt ook op dezelfde manier op de laptop aangesloten. Ik kan overal op internet, waar ik ook ben. Mijn laptop past in een gewone schoudertas en mijn internetverbinding zit in het voorvakje. Ik verstuurde mails vanaf het strand in Lombok; geen probleem. Volgens mij is dit de toekomst.
Mijn modem, gekocht in een computerwarenhuis te Denpasar, is van het bekende merk Vodafone, kostte me nog geen 50 euro en ik kreeg er gratis een simkaartje bij met Rp 5.000 beltegoed om direct van start te kunnen gaan. Ik verleng mijn unlimited abonnement maandelijks met een beltegoed van Rp 200.000 (ongeveer 17 euro) en kan onafgebroken “on line”. Via internet ontdekte ik, dat dezelfde dongels in Nederland al voor 35 euro verkrijgbaar zijn. In elk land met een lokaal simkaartje te gebruiken. Van een vriend hoorde ik, dat er voor een kleine meerprijs al zeer ‘snelle’ dongels zijn.

Ik neem geen telefoonlijn. Dat is toch iets uit het jaar 0. De tijd dat we de aarde omspanden met kabels is voorbij. We communiceren nu via de satelliet, ongebonden en ongehinderd door aardse belemmeringen. Snel en schoon; vrij en voordelig.
Het enige wat we nu nog nodig hebben, is een tijdmachine. Want wat mij betreft mag het verder wel wat langzamer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: