Bali, Ubud, andere tijden, hogere eisen. Warjihouse, kroniek afl. 38

In mijn tienertijd logeerde ik in de zomervakantie bij een tante, die aan zee woonde. Dat was geweldig. Het strand lag practisch voor de deur. Elk weekeinde was er wel ergens een danstent, waar rock en roll zelfs de meest verlegen muurbloempjes op de dansvloer lokte. En aan vriendinnen stuurde ik anzichtkaarten met in cryptische bewoordingen een voorproefje van de avontuurlijke verhalen waarmee ik later thuis zou komen. Ook mocht ik een keer mee met een schoolvriendinnetje en haar ouders, die in Frankrijk gingen kamperen. Met z’n allen lekker vrij in de natuur. Stokbrood met boter en brie. Een voorzichtige Franse zoen -of wat daarvoor doorging-. Er was weinig geld, geen internet, geen mobiele telefoon. Iedereen hurkte op hetzelfde toilet en om je bordje in het gootsteen te kunnen afwassen wachtte je geduldig op je beurt. En we zongen: “Pour moi la vie va commencer”

Zo’n tien, twintig jaar later kreeg men belangstelling voor verre bestemmingen. Indonesie was in trek bij de backpackers. De prijs van een vlucht was pittig, maar wie beschikte over een geldige studentenkaart, kon een aardige korting krijgen. En als je eenmaal in Indonesie was, kostte het leven nog maar een habbekrats. Je moest wel kakkerlakken gedogen als bedgenoot, en een vies toilet. Warme douches waren er bijna niet en met het openbaar vervoer verplaatste je je tussen de balen rijst en bosjes levende kippen. Brieven kon je tussen de beduimelde enveloppen in het bakje ‘poste restante’ vinden in het plaatselijke Kantor Pos.

Het zal ongeveer in die periode zijn geweest, dat Warjihouse werd gebouwd. Het aantal toeristen groeide jaarlijks en de kleine warung van homestay Pandawa groeide uit tot een luxe supermarkt met een grote muziekafdeling waar men goede zaken deed in illegaal gekopieerde cd’s van populaire muziek. Binnen tien jaar moest Warjihouse zich aan de veranderende eisen aanpassen en zijn koudwater mandi’s vervangen door warme douches met ligbad. Internet deed zijn intrede en de anzichtkaarten stonden te vergelen in de rekjes. De verbindingen waren nog traag en soms viel de stroom uit, maar de toon was gezet.
Vroeger peinsde men er niet over om met een kind naar een ontwikkelingsland te reizen, maar tegenwoordig komen er hele gezinnen uit Europa over voor aan paar weken vakantie in Bali. Het aantal backpackers onder de toeristen is nog maar een handjevol. De huidige toeristen komen voor de watersport, voor de golfbaan en voor de spirituele ontplooiing. Elke straat in Ubud heeft een keur aan yoga-clubjes, massagesalons, winkeltjes in kleding, kunst en antiek, enz. De souvenirs van voorheen vinden geen aftrek meer.
Ook aan de gastenverblijven worden hogere eisen gesteld. De huidige toerist lijkt een zwembad, airco en wifi als voorwaarden te stellen. Wat dat betreft is Warjihouse nog niet aangepast; voor het internet moet men nog steeds naar de shop op de hoek, voor een beetje extra koelte is men aangewezen op een plafondfan en het zwembad is maar net groot genoeg voor een paar goudvissen.


 
Op de website hebben we het daar niet over. Je laat zien wat je te bieden hebt en doet dat gunstig mogelijk. Echter, als potentiele gasten in er in hun mail naar vragen, antwoord ik, dat we geen zwembad hebben, maar dat men tegen een kleine vergoeding bij de buren mag zwemmen. Dat we geen wifi hebben, maar dat de internetshop in een straal van 50 meter rond Warjihouse te vinden is. En dat we geen airco hebben, maar dat Ubud niet zo vreselijk warm is ‘s-nachts en dat een plafondfan volstaat. Warjihouse biedt een goed bed, een warme douche en een heerlijk ontbijt.
Dat is dus helemaal uit de tijd. Toeristen komen hier niet om de wereld ontdekken of de gewoontes der Balinezen te onderzoeken. Die avonturiers had je vroeger. De huidige toerist wil even weg uit het jachtige dagelijkse leven om tot rust te komen en verwend te worden. Dat ze daarvoor naar het andere einde van de wereld reizen is bijzaak.
Het zijn vooral de jongere, moderne vakantiegangers, die wel eens teleurgesteld afhaken, als ze in Warjihouse aankomen. Geen zwembad? Geen wifi?
Ze hebben geboekt via de website, want alles wordt vooraf tot in de puntjes geregeld. Men wil in zijn vakantie onaangename verrassingen vermijden, zoals een volgeboekt hotel. “Het bleek toch al uit de website, dat we niet beschikken over die voorzieningen!” sputter ik verongelijkt tegen. De gast reageert verbaasd: “nee, maar dat spreekt toch vanzelf tegenwoordig?”
Wat gaat de tijd toch snel.
Razendsnel.

1 reactie

  1. Dorry said,

    11 september, 2010 bij 4:56 pm

    Wat vonden wij het juist heerlijk 10 jaar geleden en ook vorig jaar om in Warji house te logeren. Heerlijk rustig en echt Balisch en het zwembad bij de buren is prima. Tien jaar geleden was er één internetcafeetje in Monkey Forest Road, maar nu kun je vlakbij Warji house zelfs op meer adressen terecht. Kortom alles bij de kant en dan hoeven wij Warji House niet voor een luxe oord te verruilen! We komen er graag weer een keertje terug, dus tot dan!
    Groeten van frits en dorry de roever


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: