Indonesia: Rust en eenvoud in Lombok aan zee: Pondok Indah


 
 
Voor de tweede maal dit jaar vertoef ik een tijdje in Lombok. Nyoman weet zich wel raad met de drukte in Warjihouse. Hij heeft een lijstje met de boekingen voor twee weken gekregen en hoeft zich over het werven van gasten geen zorgen te maken.
Zelf ben ik de drukte even ontvlucht. In Kuta en omgeving ben ik al lange tijd niet geweest vanwege de hectische sfeer daar en de laatste tijd wordt het ook in Ubud steeds drukker. Het relatief kleine Ubud groeit uit zijn jasje en de verkeersstroom rijdt de smalle wegen aan gort. Er verschijnen steeds meer grote bussen, die inmiddels ook de kleinere toegangswegen gebruiken om op hun tochten op schema te blijven. Met de filmopnamen en de opgebroken Jalan Raya van vorig jaar leidde dit tot dagelijkse files op de belangrijkste wegen, maar ook dit jaar is de drukte niet te stuiten. Momenteel hebben we regelmatig te maken met gasten, die slechts kort blijven. Dat levert een hoop extra werk en zorg op: het dagelijks wisselen en wassen van lakens van 3 vierkante meter en het regelen van vervoer en de opvang van nieuwe gasten. Op de volgeboekte dagen vinden sommige gasten nog een plaatsje bij onze buren van ‘Eustace’ en ‘Kori Bali’. En dan zijn er altijd nog gasten, die op het laatste moment afzeggen of domweg niet verschijnen.
Na de week van upacara’s in het thuisdorp van Nyoman, waarin ik zelf een hoop van het dagelijkse werk voor mijn rekening nam, had ik behoefte aan vakantie. Ik wilde rust en stilte. Ik wilde even geen toerist zien, geen restaurant, geen bedelaar en geen verkoper.
En dat kan nog in Lombok. Mijn vriend Jelke en zijn Indonesische partner Yoyo hebben aan het zonnige noorderstrand van Lombok een idyllisch huis laten bouwen met een ruime veranda, die uitziet op de kalm kabbelende zee.

 
En daar zit ik nu. Ik kijk over de blauw-zilveren watervlakte, waarin de zon wordt weerspiegeld op de ritmisch bewegende golfjes. Er komt weinig meer voorbij, dan een kloek met haar kroost, een snuffelend hondje, een vissersbootje, of een vrouw, die palmtakken verzamelt om op te koken. En alles wat ik zo nodig doen moest is naar de achtergrond gedreven. Ik moet helemaal niets meer en waar ik me een week geleden nog zo druk over maakte, lijkt nu niet van belang.
Het is niet zo, dat er helemaal niets gebeurt. Maar alles lijkt te worden gedirigeerd door het ritme van moeder natuur. Op de tweede dag van mijn verblijf bij voorbeeld, werden de rijpe kokosnoten geplukt. Tot het moment van de oogst was het een ieder toegestaan om een gevallen kokosnoot mee te nemen voor eigen gebruik. Dat is een ongeschreven regel. Maar 1 keer in de 3 maanden worden de noten geplukt en verkocht. Op de landstrook naast het huis van Jelke en Yoyo staan 81 kokospalmen, die meer dan 1500 noten per 3 maanden opleveren. Al vroeg in de ochtend kwamen er zes mannen, die behendig boom voor boom beklommen en de noten naar beneden gooiden. De meeste bomen zijn meer dan 20 meter hoog, dus niet geschikt voor mensen met hoogtevrees.

Om 12 uur word ik thuis verwacht. De twee lieftallige jongedames, Emmy en Oes, die in “Pondok Indah” het huishouden bestieren, zetten tussen 12.00 en 12.30 de lunch op tafel. Men eet wat de pot schaft en dat bepalen de dames. Het is altijd vers, lekker en gezond. Bijna dagelijks een visje; vaak heerlijk bereide tempe; tahublokjes in een romig sausje; zacht gekruide boontjes; spinazie uit het nat. De tomaatjes, die altijd met een paar stukjes komkommer de rand van het bord garneren, smaken nog naar echte tomaten. Maar Emmy en Oes weten niet beter. Die kennen geen kunstmest. Rustig en bijna geruisloos drentelen ze over het erf, waar altijd iets te doen is. De visjes willen eten en de plantjes hebben water nodig. Het stof dat de veranda opwaait wordt twee keer per dag weer weggeveegd. Als na de lunch alles in een ommezientje weer is opgeruimd, gaan ze naar huis en komen pas terug aan het einde van de middag om het avondeten te bereiden.

Na een paar heel rustige dagen met een goed boek en mijn laptop, heb ik zin in wat meer activiteit.
Een ojek-rijder (=vervoer per motorbike), Husni, die regelmatig gasten op weg helpt die de Rinjani willen beklimmen, of op jungletocht willen naar de watervallen, had in de gaten dat er een gast was in Pondok Indah en kwam kijken, of hij zijn diensten kon aanbieden. Helaas voor hem was ik op mijn eigen motor naar Lombok gekomen, maar misschien kon hij via zijn contacten toch iets voor me regelen. Ik wilde namelijk heel graag een keer met een visser de zee op om te ervaren hoe een visser werkt. Er zijn verschillende soorten vissers: hengelaars en netslepers, die op kleine en grotere katamarans varen. Sommige hengelaars staan tot hun middel in zee, die vallen dus af. De grotere boten varen tot enkele kilometers de zee op, waar ze een uur of vier lang aan het werk blijven. De golven zijn daar hoog en een dergelijke tocht werd mij afgeraden. Een klein bootje met een hengelaar zou te saai zijn, omdat die stil op zijn plek blijft liggen. En het was nog maar de vraag of de vissers wel zin hadden in een passagier. Maar Husni zou eens met een bevriende visser gaan praten. Ze kwamen op een heel interessant idee. Voor de kust van Karang Krakas bevindt zich namelijk een zoetwaterbron in zee: ‘Mata air’ (wateroog). Als we daar heen zouden varen, kon ik die bijzonderheid aanschouwen en verder zouden we wel langs de vissersbootjes kunnen zigzaggen. Als ik wilde kon ik zwemmen en snorkelen. Maar ik houd het op varen.
Morgenochtend om 8 uur komen ze me ophalen.

Regelmatig vragen mensen om het adres van Jelke en Yoyo. In Bali is het tegenwoordig zo druk. En de Gili-eilanden, eens zo ongerept, zijn aan het veranderen in party-eilanden. Jelke zei, dat belangstellenden, die niet hangen aan luxe, maar gericht zijn op eenvoud en oorspronkelijkheid, welkom zijn in Pondok Indah. Yoyo is maar enkele maanden per jaar in Lombok, omdat hij door zijn werk nog gebonden is, maar Jelke, die sinds kort van zijn pensioen geniet, wil graag gastheer zijn voor mensen die eens iets anders willen. U kunt hem mailen naar: dipondokindah@yahoo.com of een reactie richten aan BaliBatin onderaan dit artikel.


Tegelijk met de rijpe noten werd ook het bruine loof naar beneden geworpen, waar enkele vrouwen uit het dorp op stonden te wachten. Want alles kan worden gebruikt. In een eenvoudige kampong is de kringloop van het leven nog goed zichtbaar.
Een dag later was ik te gast in de sawah, waar ter afwisseling tabak was geplant. Vanmorgen vroeg kwamen er twee jongetjes langs met een grote juten zak om gras voor hun koe te verzamelen. Voor de kust laveren rustig kleine prauwen met sleepnetten of hengelaars. en een boer leidt zijn twee koeien over het strand naar een nabij gelegen grasveldje. Bijna dagelijks maak ik een wandeling over het strand, dat niet wit en niet zwart is, maar een beetje peper- en zoutkleurig. De branding werpt een gevarieerd assortiment aan schelpjes in het zand, veel kleintjes en soms hele grote. Er ligt ook veel koraal in de toevallige kleuren rood, wit en blauw. Krabjes met vierkante rugschildjes haasten zich weg, als ik aan kom lopen. Kleine jongens spelen in zee en zeggen “Hello mister”, als ik langs loop. Vissers, die in de schaduw hun netten repareren kijken verbaasd op. Er komen niet vaak toeristen op dit gedeelte. Ze vinden het best als ik een paar foto’s maak en poseren gewillig. De jongeren onder hen beginnen een praatje met een paar woorden Engels. De brutalen onder hen nodigen mij uit om te komen zwemmen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: