Indonesië, Lombok: Nieuws over het huisje van Kendi en Intan.

 

Het was al laat in de middag, toen ik een sms-je kreeg van Kendi, dat hij op weg was naar Bali. Hij wilde graag direct langskomen om de foto’s van zijn huisje te laten zien. Het geld is nu even op, maar de muren staan overeind, de kozijnen zitten erin en het dak (van asbestplaat) zit erop. De deur staat klaar.

Kendi bevond zich op het moment van zijn berichtje op de ferry die van Lembar naar Padangbai heen en weer vaart. Ik besloot om die reden thuis te koken, want jonge knapen hebben altijd honger, weet ik uit ervaring.
Het was al donker en het begon juist een beetje te regenen, toen Kendi opnieuw een sms-je zond, dat hij in Ubud was aangekomen en vroeg of hij wel gelegen kwam. Hoewel ik hem verzekerd heb, dat hij altijd welkom is, blijft hij op zijn hoede. Het leven heeft hem geleerd, dat je beter geen vijanden kunt maken.
Toen hij -een beetje verregend en verlegen- het terras opkwam, zag ik aan zijn gezicht, dat alles in Lombok naar wens was verlopen. Hij wilde eerst de foto’s laten zien en dan pas eten. Ik zette meteen de computer aan om de foto’s te downloaden en ik was verrast over het bouwwerkje waarvan ik een maand geleden nog slechts de stapels zand en stenen had gezien. Het wordt een leuk huisje met twee kamertjes, waartussen een ruimte voor andere zaken. Voor het huisje is nog ruimte voor een tuintje. Ik liet hem mijn tomatenplanten zien, Dat vond hij ook wel wat. Maar oppassen voor kippen!

Ze kunnen er nog niet in slapen. Het moet nog afgewerkt worden. De muren zijn nog niet gepleisterd, de vloer is nog van zand, in de kozijnen zitten nog geen ruiten en voor de deuren heeft hij nog geen hang- en sluitwerk. Over een keuken en een badkamer hoeft hij zich niet druk te maken: baden doen ze in de rivier en koken kan op een vuurtje tussen een paar stenen. Aan meubilair denkt hij nog niet. Maar als je niks hebt, heb je ook niet veel kastruimte nodig. Een tafeltje kan hij zelf wel maken. Als hij er geld voor had, zou hij eerst een matras kopen. Intan heeft nog nooit op een matras geslapen. Hij lacht, laat zich achterover op mijn matras vallen en zegt :”Sekarang mau makan.” (nu wil ik wel eten) Hij is zichtbaar in zijn nopjes.
Ik had nog een verrassing voor hem: mensen hadden geld op mijn rekening gestort, waarschijnlijk genoeg voor ruiten, scharnieren en deurknoppen.
Als het af is, mag ‘mama’ een keertje komen kijken, dan kan Kendi ‘mama’ thuis ontvangen en een kop koffie geven. Daar moet het naar toe.

1 reactie

  1. Ineke Raas said,

    20 juli, 2010 bij 11:25 am

    Dag Ineke,

    Leuk om de foto’s van Kendi’s huis te zien. Hij moet daar vast enorm blij mee zijn. Fijn dat hij er alles aan doet om een toekomst met zijn dochtertje op te bouwen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: