BALI, UBUD, DE CATERING OP DE STOEP

Het hoort in Indonesië bij het straatbeeld: mensen, die hun bagage op het hoof vervoeren. Ik heb al vele varianten gezien, van een fles water tot een complete marktkraam. Ik blijf het een prachtig gezicht vinden, al ben ik me er terdege van bewust, dat de fier gedragen goederen niet zelden een te zware belasting voor nek en rug betekenen.

 

In de winkelstraten lopen de dames van de ‘catering’ af en aan. In een soort wasmand dragen ze een keur aan lokale lekkernijen en maaltijden. Op de stoepen van de winkeltjes strijken ze neer om het winkelpersoneel van een lunch of een snack te bedienen. Hoewel de maaltijden veel op elkaar lijken (meestal een soort nasi campur: witte rijst met een plukje groente, een stukje vlees of vis, tempe, wat sambal), verschilt de smaak nog wel eens. Men heeft zo zijn voorkeuren. Bij de één is de pisang goreng voortreffelijk; de ander heeft de lekkerste mie goreng. Nummer drie heeft altijd verse kroepoek. Rond min of meer vaste tijden lopen de dames een min of meer vaste route. Soms kruisen ze elkaars pad; soms zijn ze elkaar nèt voor. Maar zoals in elke dienstverlening in Bali zijn er ook hier een beetje te veel wandelende snackbars, die hun klanten met elkaar moeten delen.

 

Ook op de hoek van het voetbalveld waar de taxi- en ojekrijders (motor vervoer) rondhangen, vindt de inhoud der manden gretig aftrek. Zodra in de vroege avond ‘ibu kopi’ de hoog gevulde mand op het stoepje zet, komen van alle kanten hongerige chauffeurs aanlopen om gretig in haar maaltijden te graaien. ‘Ibu kopi’, zo genoemd omdat zij een der weinigen is, die verse koffie meebrengt, is bij de meesten favoriet. Haar eten en snacks zijn heel smakelijk en altijd vers. Op de motorbike wordt twee keer per dag een verse voorraad aangevoerd en aan het einde van de dag is ze altijd nagenoeg leegverkocht.

 

Vaak drinken we thuis geen koffie na het eten, omdat het leuker is een bekertje koffie van ibu te nemen. En als het eten erbij is ingeschoten, eten we lekker mee met onze Balinese vrienden op de stoep. Het smaakt me eerlijk gezegd net zo goed als de nasi goreng bij de beroemde ‘Dewa Warung’ in de Jalan Gootama, die in de Lonely Planet zo wordt aangeprezen.
Als het druk is, blijft ‘ibu kopi’ soms tot drie uur in de nacht rondlopen om de hongerige magen te vullen. Ze is onder de chauffeurs zeer geliefd, deze jonge weduwe, omdat ze vriendelijk is, hard werkt om voor haar gezin te zorgen en natuurlijk vooral vanwege de goede en goedkope maaltijden. Vaak geeft ze nasi weg aan bedelaarsters met een baby. Bedelende kindjes krijgen nog wel eens een zoetigheidje toegestopt. Als haar mand leeg is, of als er geen klanten meer zijn, wacht ibu op het stoepje tot ze wordt opgehaald door haar zoon of een ander familielid. En het gebeurt zelfs wel eens, dat een late taxichauffeur haar thuisbrengt, bij voorbeeld omdat het regent.

1 reactie

  1. Ineke Raas said,

    27 november, 2009 bij 1:56 pm

    Dag Ineke,

    Ik zie jullie daar zo zitten op het “stoepje” lekker eten, koffie drinken, gezellig zo met elkaar.

    Groet, Ineke


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: