Bali, Ubud, verliefde vakantiegangers, Warjihouse kroniek aflevering 31,

Vierde deel.

 Warjihouse room 1

Tijdens haar wandeling had Janine besloten om te vertrekken. Ze voelde zich door Gde bedrogen en ze geneerde zich zelfs, dat ze erin was getuind. Ketut meende dat Janine en ik een gesprek hadden gehad als ‘meiden onder elkaar’ en had niet werkelijk geluisterd. Toen Janine aanstalten maakte om naar haar kamer te gaan wilde hij haar dan ook volgen om met de les Bahasa Indonesia te beginnen. Janine wimpelde het af. “I am not so motivated any more”, zei ze treurig en Ketut keek vragend in mijn richting. Ik gebaarde hem even te blijven zitten en toen Janine uit het zicht was verdwenen, legde ik Ketut uit wat er de afgelopen nacht was voorgevallen. Ketut boog zijn hoofd en siste tussen zijn tanden: “Fuck.” en: “Shit.” Hij kon rekenen op mijn bijval, maar dat veranderde niets aan de situatie.

Janine overwoog om naar Java of Lombok af te reizen, ver van de onheilsplek. In mijn hart gaf ik haar gelijk, maar gezien de omstandigheden vond ik het geen goed idee. Ze zou zich in Java heel eenzaam kunnen voelen, in haar uppie tussen stroever en ongastvrijer volk. Aan Gili Trawangan had ze al slechte herinneringen door een eerder bezoek. Niet bepaald een aanbeveling om daar heen te gaan. Bovendien zat Janine met een zeer beperkt budget en reizen is hoe dan ook relatief duur. Ik stelde Ketut voor om haar een dagje op sleeptouw te nemen, zodat ze wat afleiding had en de zaak even op zich kon laten inwerken. Ketut voelde daar helemaal niets voor. Hij wilde zich er niet aan branden. Het was een probleem van zijn broer, niet het zijne. Maar ik accepteerde geen ‘nee’ en hij zwichtte. De vraag was waar we heen moesten. Als ik zelf een probleem heb, maak ik graag een lange strandwandeling.
De koffers van Janine waren al gepakt en zij stond op het punt om ze haar kamer uit te sleuren toen Ketut en ik haar terras op kwamen. “Please, wait.” Ik stelde haar voor om met Ketut en mij een dagje op stap te gaan. Op twee motorbikes. Ze stemde onmiddellijk toe. Waarheen? Ik: naar het strand. Ketut: naar de waterval. Janine: alles goed.

waterval

We begonnen bij de waterval, omdat die plek het dichtst bij ons vertrekpunt was. Het regende zachtjes, maar dat leek de pret slechts te verhogen. De waterval was door de regen van de laatste tijd groter dan ooit. Met veel lawaai stortte de rivier zich ruim veertig meter de diepte in. Wij daalden de helling af naar dezelfde diepte en sprongen van steen naar steen om zo dicht mogelijk bij de waterval te komen.

bij de waterval

Ondanks haar slapeloze nacht genoot Janine zichtbaar en Ketut week niet van haar zijde.
Onvermoeibaar klom ze later de helling weer op en toen we verder reden naar de volgende bestemming, begon het wat harder te regenen. De oudheidkundige opgravingen van Yeh Puluh had ze nog niet gezien. Ketut vergezelde ons niet, maar sloeg halverwege af, de sawah in. Terwijl Janine en ik voortliepen langs het stenen stripverhaal uit de oudheid, stortte Janine haar hart uit.
Ze had eigenlijk al lang het gevoel gehad, dat de liefde niet helemaal wederzijds was, maar elke keer als hij lieve woordjes tegen haar sprak door de telefoon, was haar hart weer gaan smelten. Gisteren had hij haar nog gevraagd: “Please, marry me.” Hun relatie verkeerde absoluut niet in het stadium dat ze daar positief op kon antwoorden en met een wanhoopsgebaar had ze haar ogen ten hemel gericht. Daar zag ze in de ranke top van de hoogste boom een hopeloos gestrand, klein vliegtuigje hangen.
“I marry you when you bring me the airplane over there.” had ze impulsief geantwoord.

Yeh Pulu 

Ik vroeg haar wat ze met hem van plan was. Het was duidelijk dat ze het niet meer zag zitten. Maar het afscheid van een mooie droom deed pijn. En zich helemaal uit het veld laten slaan, nee, dat wilde ze ook niet. Ze dacht er over om rond te reizen en zo veel mogelijk van haar vakantie te genieten nu ze er toch was. Ik was het hartgrondig met haar eens en adviseerde haar om op Bali te blijven. Voor weinig geld kon ze een motorbike huren en het hele eiland rondcrossen.
De reliefs van Yeh Puluh gingen over in een stukje wild gebied met daarachter rijstvelden. We verwachtten daar Ketut wel weer tegen te komen, dus we klommen omhoog, de sawah’s in. Verbaasd werden we aangestaard door de boeren, die daar aan het werk waren. In de verte liep Ketut. Toen hij ons zag, voegde hij zich snel bij ons. Er zou een pad zijn dat binnendoor van Yeh Puluh naar Goa Gajah leidde. Of we zin hadden om met hem dat pad te zoeken. We waren inmiddels drijfnat, maar Janine stemde enthousiast in. Het was intussen te glibberig geworden om op sandalen te blijven lopen, dus we trokken allemaal onze schoenen uit om op onze blote voeten verder te waden. Volgens zeggen moesten we de rivier volgen, maar dat was onmogelijk. De enige andere mogelijkheid was door een dorpje te trekken, dat hoog op de helling lag. De zoektocht, de omgeving en het verregende gezelschap deden denken aan de verhalen van Tolkien. Een klein, gevarieerd gezelschap met een kwetsbare hoofpersoon, wier queeste is haar ‘lieveling’ in de hel te werpen.

 

Wordt vervolgd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: