Bali, Ubud, verliefde vakantiegangers, Warjihouse kroniek aflevering 29

Tweede deel.

 verliefde meiden

Janine heeft besloten om Bahasa Indonesia te leren en neemt een kijkje in de plaatselijke bibliotheek, waar cursussen worden aangeboden. 12 lessen komen op Rp. 700.000. Janine zit er een beetje tegenaan te hikken, want erg groot is haar budget niet. Aan de andere kant is zo’n cursus natuurlijk welbesteed en als ze ooit in Bali zou gaan wonen -waar ze vurig op hoopt- zou het goed van pas komen. Dan krijgt Janine een beter idee: Als Gde haar les geeft, vangt ze twee vliegen in één klap. Dan zijn ze gezellig samen en hebben ze nog wat te doen ook. Enthousiast doet Janine Gde het voorstel om haar les te geven in het Indonesisch, zodat ze geld bespaart en bovendien samen een gezellige tijdpassering hebben. Gde vindt het een goed plan. In plaats van aan de bibliotheek betaalt Janine Rp 700.000 aan Gde en dan zijn ze gezellig samen. Zo had Janine het nog niet bekeken en ze moet even aan de gedachte wennen. Maar al gauw ziet ze de redelijkheid ervan in en als ze toch geld uitgeeft, dan maar liever aan haar eigen schatje. Wanneer zullen ze beginnen? Gde hoeft daar niet lang over na te denken; het kan nu meteen. Gde begint enthousiast aan les 1 met de vertaling van: goedemorgen, hoe gaat het met u? Waar kom je vandaan? Ik heet Janine. Ik ben 24 jaar. enz. enz. Ze hebben een hele leuke ochtend en Janine heeft er veel van opgestoken.
Als ze na de les samen aan de lunch zitten, krijgt Gde een telefoontje. Hij checkt in zijn display wie hem belt en haast zich van hun tafeltje weg om op te nemen. Eenmaal terug, meldt hij: “This was my mother. She needs my help to bring something big to my aunty. So, I have to go now. Ehh…. Can you please give me the 700.000 rupiah?”
Het duurt een paar seconden voor Janine zich realiseert wat Gde haar vraagt, maar omdat Gde blijft staan, rommelt ze nerveus in haar tas om haar beursje eruit te vissen. Ze heeft niet meer dan 500.000 bij zich. Ach, dat geeft toch niet, wimpelt Gde het probleem weg; die andere 200.000 komen later wel. Hij pakt het geld aan en spurt er vandoor.

in love

Een beetje overdonderd blijft Janine achter en bedenkt zich dan, dat de lunch nog betaald moet worden, maar dat haar geld op is. De kalme eigenaresse van de warung begrijpt de situatie en knikt bemoedigend. Janine mag later betalen, no problem. Lopend gaat Janine de lange weg terug naar huis langs de winkeltjes van Hanoman street. Als ze bij het voetbalveld komt, staat daar Ketut, de broer van Gde. “Selamat Siang” begroet Janine hem. Ketut lacht haar toe en prijst haar pas verworven kennis van het Bahasa Indonesia. Janine vertelt Ketut wat Gde en zij die ochtend hebben gedaan. Ketut vindt het ook een heel goed idee. Waarom je geld weggeven aan de bibliotheek, als Gde ook les kan geven ! En nu was Gde weer aan het werk? Nee, dat niet direct, maar hij moest zijn moeder helpen om iets naar tantetje te brengen? Janine wist ook niet wanneer Gde zou terugkomen. Ketut veronderstelde, dat Gde een transport had en stelde Janine voor om haar de omgeving op de brommer te laten zien. Janine aarzelde. Stel dat Gde snel klaar was en hij haar niet kon vinden, omdat ze met Ketut op stap was?
Maar al snel kwam het verlossende sms-je: Gde had het druk de rest van de dag. “I will miss you, honey”
Dus Janine stapte bij Ketut achterop de motor en ze reden even langs de ATM om geld te pinnen, dan langs de warung om de lunch te betalen en daarna de rijstvelden in. Janine vond Ketut allervriendelijkst. Ketut begreep haar situatie. Maar ja, er moest ook af en toe gewerkt worden. Omdat Janine, als verloofde van Gde nu bij de familie hoorde, voelde hij zich ook een beetje verantwoordelijk voor haar. “In our family we always help each other”. Het kwam heel warm op Janine over, die hechte familieband. In Frankrijk was het wel anders. Haar broer zou zich echt niet ontfermen over haar vriendje. Ketut wist heel wat te vertellen over de positie en de rol van vrouwen in de Balinese gemeenschap. Janine zoog alles in zich op en het leek haar een hele eer om ooit in een Balinese gemeenschap te worden opgenomen. Intussen voerde hun tochtje langs kleine dorpjes, heuvels en dalen, een rivier, een watervalletje. Het werd al bijna donker, toen ze weer in Ubud arriveerden. Omdat Gde nog niets van zich had laten horen, gebruikten Janine en Ketut samen het avondeten. Pas om 11 uur in de avond kwam Gde weer opdagen. Janine maakte zich juist klaar voor de nacht. Gde plofte neer op haar bed. “I am sooo tired. But I am sooo happy to see you again.”

Wordt vervolgd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: