Lombok, een uitstapje naar Gili Meno, deel 4

bloei (1)

Het was nog geen tijd voor ‘happy hour’, maar de dag was zijn heetste punt allang voorbij. Een goed moment om de schaarsbezochte kampung op te zoeken om te zien of er werkelijk een internetshop was. Er leidde een zandweg heen en het was 10 minuten lopen. Tot mijn verbazing zat het vol, hoewel ik onderweg naar het dorpje geen toerist was tegengekomen.
Mijn postboxen waren volgelopen. De persoonlijke post liet ik voor wat het was, maar ik opende alle zakelijke berichten. Er zat een dramatische mail bij van het echtpaar, dat Nick had moeten afhalen van de luchthaven. Het Sloveense stel met kind was gestrand in Kuala Lumpur. Bij de transfer naar Bali was gebleken, dat het paspoort van de vrouw binnen 5 maanden zou zijn verlopen. Dat was een reden om haar niet tot Indonesia toe te laten. Hun vakantie ging daarom niet door en zij waren per omgaande terug naar huis gevlogen. Zij had vanuit Kuala Lumpur nog gebeld naar Warjihouse, maar was niet geheel zeker of de vrouw des huizes de boodschap had begrepen. Vandaar nog extra een mail om hun booking te cancelen. Deze gasten viel dus niets te verwijten. Made had betreffende gaste aan de lijn gehad, maar de boodschap niet begrepen en dus ook niet doorgegeven aan Nyoman. En ik was nèt even te laat met het lezen van de berichten. Ik belde Nyoman, om te vertellen wat er aan de hand was en dat de kamer kon worden doorverhuurd. Ik sms-te Nick, dat de fout bij ons lag en dat ik zijn schade zou vergoeden. “Niet nodig”, vond hij, maar ik vond van wel. Het is werk, geen vriendendienst. Ik wil niet dat hij het de volgende keer van zijn kant laat afweten. De internetshop was tevens een ticketbureautje en omdat ik de volgende dag al weer moest vertrekken, regelde ik meteen mijn overtocht en de terugreis.

boekenshop

Toen ik weer terug bij het strand was, begon het al te schemeren. ‘Happy hour’ was aangevangen en de barbeque stond te gloeien. Ik besloot er een uur ‘U’ van te maken, en die ‘U’ was ik natuurlijk zelf. Ik had vanuit mijn ooghoek de vissers al zien hengelen. Sommigen stonden tot ver boven hun middel in zee. De vangst lag naast de barbeque uitgestald. Ik koos een middelgrote red snapper uit met een glanzend oog. Hij lag daar rustig op z’n zij te wachten tot zijn beurt gekomen was. De kokkin ontdeed hem gretig van zijn vinnen en schrobde de schubben van zijn lijf. Ik bestelde twee grote flessen bintang met het verzoek de tweede koel te bewaren tot de eerste leeg was.

terrasje (3)

Ik nestelde me in de kussens van een pondok en genoot van de bestseller van Jan Siebelink. (Knielend op een bed violen) Er was geen groter contrast denkbaar dan tussen deze roman en mijn omgeving van dat moment. De serene omgeving maakte, dat ik af en toe even op adem kon komen als het boek me te zeer aangreep. Niet dat het boek me somber maakte, maar de toewijding waarmee de personen waren neergezet, maakte je betrokken, bijna medeplichtig. Het is een boek dat je ondergaat. En dan is het fijn als je even een teug bier kunt nemen om een stukje geroosterde vis te blussen. Dan is het goed je aandacht even vlot te trekken en een blik te werpen op de kalme branding die vanuit de donkere zee tegen het strand oprolt.

vissers (1)

Ik bleef totdat de barbeque werd opgeruimd, de lege flesjes werden verzameld, het zand werd geveegd en de keukenhulp op zijn hurken ging zitten. Men keek naar mij en wachtte.

Later, op mijn veranda, las ik verder in het boek tot ik niet meer in staat was om het verhaal te volgen en in bed tuimelde. Ik hoorde de spoken nog kraken over de veranda en gunde mijn onzichtbare belagers hun plezier, terwijl ik half bewust in een diepe slaap zonk.

zanddoosjes (2)

De volgende dag meldde ik mij bijtijds bij de haven. Mijn vriend van de eerste dag stond ook klaar om over te varen. Hij wilde graag mijn ticket zien en toonde zich verrast, omdat hij toevallig met dezelfde bus zou reizen.  Hij had weinig verkocht. En hij moest nu naar huis. Het was hari jum-at (vrijdag), dus hij werd in de moskee verwacht. Tijdens de overtocht liet hij me zijn handelswaar zien: vakkundig gemaakte doosjes, versierd met motieven in twee kleuren zand. In opdracht kon er een tekst aan worden toegevoegd, een naam bij voorbeeld. Hij bezwoer, dat hij de enige was, die deze doosjes maakte, De prijs was 125.000 rupiah. -Niet duur toch voor zulk mooi handwerk? -Nee, niet duur. Maar te veel voor de handel. -Dan is het natuurlijk een ander verhaal. -Ik weet wel iemand, die misschien interesse heeft. Maar dan moet het voor een handelsprijs.
Ik nam 1 exemplaar af voor de business prijs om aan mijn relatie voor te leggen. -Als het in de smaak valt, komt er een order.

We wandelden samen naar de opstapplaats voor het busje, dronken samen een koffie en reden samen op totdat hij uitstapte in een klein dorpje.
De rest van de reis verliep als op de heenweg, in omgekeerde volgorde. Vlak voordat ik thuis kwam, had ik mijn boek uit.

op de ferry (4)

Toen de volgende ochtend in Warjihouse alles weer op z’n plaats stond, de lopende zaken waren verwerkt en iedereen weer in het gareel liep, ging ik naar de sawah. Op het dijkje stond Wayan wat te mijmeren en te wachten op langslopende toeristen om hun een kokosnoot aan te bieden. Voor de sawah was het ‘vakantie’. De oogst was binnen, de eenden hadden het land verlost van parasieten en de afgevallen rijst opgepeuzeld. Nu werd het land een tijdje met rust gelaten totdat de priester bepaalde wanneer er opnieuw mocht worden geplant.
In zijn hutje maakte Wayan bekertjes koffie en als vanouds hurkten we in de berm om het leven van alledag te bespreken. “How was Gili Meno, mom?” wilde hij weten. Ik vertelde hoe heerlijk rustig het daar was. Hoe je er kon genieten van de stilte met alleen het geluid van het water, dat nooit stil stond. Dat ik ervan had genoten om voor het eerst sinds tijden ongestoord een boek uit te lezen. Dat ik lange wandelingen had gemaakt zonder iemand tegen te komen en dat er grote stukken ongerepte natuur waren. Dat er af en toe iemand was langsgekomen om mij iets te verkopen of een praatje te maken. “Next time you come to the sawah, mom”, zei hij met een knipoog, “the same situation here. Then I sell you a coconut and talk with you.”

4 reacties

  1. dirk weemaes said,

    9 september, 2009 bij 4:46 am

    Dag Ineke,
    begin toch gewoon je eigen boek te schrijven i.p.v.alleen die van anderen te lezen! Ik bestel bij deze een eerste druk (met opdracht en handtekening graag)😉,
    groet,
    dirk

    • Ineke said,

      9 september, 2009 bij 6:50 am

      Dankjewel Dirk. Ik ben hard bezig, maar je staat genoteerd!
      groet, Ineke

  2. Ineke Raas said,

    9 september, 2009 bij 2:19 pm

    Dag Ineke,

    Ik heb erg genoten van je reisverslag op Gili Meno. Zelf heb ik de rust daar ook als weldadig ervaren, de zee die me zo goed deed. Ontdekken dat niets doen me goed afging. Plaats nemen op een pondok en genieten van de zee en het eten. Het boek van Jan Siebelink, Knielen op een bed violen, heb ik ook tijdens een vakantie gelezen, ik kon het niet makkelijk weg leggen, het heeft veel indruk op me gemaakt.
    De foto van Reporter P. is te gek!

    Gtoeten, Ineke

    • Ineke said,

      9 september, 2009 bij 2:55 pm

      Dag Ineke,
      Dank voor je reactie. Ik had eigenlijk wel iets langer op Gili Meno willen blijven met een iets rustiger gemoed. Maar daar komt het vast nog een keer van. Een goed boek in een adem uitlezen was ook al lang geleden. Ik kan eigenlijk alleen iets lezen, dat me boeit. Anders kan ik m’n aandacht er niet bijhouden. Maar als het me boeit, kan ik ook niet goed ophouden.
      wanneer kom je weer naar Bali?
      groetjes, ineke


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: