Lombok, Een uitstapje naar Gili Meno, deel 3

In de avond zat ik bij kaarslicht op mijn veranda. Twee hutten verder had ik een buurman, die een boek las dat verlicht werd door een mijnwerkerslampje op zijn voorhoofd. Ik had, om beter te kunnen lezen, mijn boek dicht bij de kaars opengeslagen. Schuin tegenover zijn gasten zat de eigenaar zwijgend te roken. Ik was me bewust van de drang naar productiviteit van mijn cultuur. Lezen, de meest passieve bezigheid die onze cultuur geschapen heeft, dient als aanvaardbaar excuus om niets nuttigs tot stand te brengen.

Ik herinnerde mij een gesprek dat ik op Gili Meno had met mijn Javaanse vriend, die meerdere beroepen had gehad. Ik vroeg hem welk werk hij het leukste had gevonden. Als antwoord noemde hij de job waarmee hij het meest had verdiend. Maar, als het niet om het geld was geweest, welk werk zou hij dan het liefste doen? Hij keek me verbaasd aan: “If I don’t need the money, I do nothing of course.” En ik herinnerde me het verhaal van een verpleger, die in het binnenland van Sumba voor een ziekenhuis had gewerkt. In zijn vrije tijd las hij romans. Zijn plaatselijke collega’s begrepen dat niet. Zij meenden dat hij voortdurend aan de studie zat en konden zich niet voorstellen, dat iemand een boek las ter ontspanning.
Ik keek naar mijn buurman een eindje verderop en toen naar mijn eigen boek, vlak onder de kaars. Ik klapte mijn boek dicht en deed de rest van de avond niets. Ik staarde in het halfduister, absorbeerde de geluiden om mij heen en liet gedachten komen en gaan. Natuurlijk, de gedachte aan Warjihouse kwam…

bungalow suri (5)

“S-Nachts werd ik wakker van allerlei geluiden. Ik was er van overtuigd, dat er iemand rond mijn hutje sloop. Ik hoorde de vlonder kraken bij elke stap. Ik hoorde het even aan, maar de geluiden hielden niet op. Ik sprong uit bed en opende de deur met een zwaai. Het geluid stokte. Maar ik zag niets. Ik liep het trapje af en keek om mijn hutje heen, maar geen mens, geen hond, niets. Toen ik weer in bed lag en op punt stond in slaap te vallen, begon het geluid opnieuw. Nu sloop ik naar het raam en keek vanuit het donker op mijn vaag verlichte veranda. Het kraken hield aan, maar er was niets te zien. Naar mijn gevoel viel ik pas laat weer in slaap.

ontbijt

De volgende ochtend werd ik evengoed op mijn normale tijd wakker, een uur of half zeven. De beheerder aan de overkant had mij al in de gaten en gebaarde: “breakfast??” Ik stak mijn duim op. Binnen vijf minuten werd mijn ontbijt gebracht. Objectief gezien was het verre van lekker, maar het beantwoordde helemaal aan mijn verwachtingen: een pannenkoek die naar stopverf smaakte, geleverd met suiker en honing en een grote mok koffie die naar stof smaakte. “delicious poverty” Aan de helft had ik genoeg.

turtles (5)

Ik begon de dag weer met een rondwandeling over het strand. Ik liep in de richting van de stilte, naar de klimmende zon toe. Mijn aandacht werd getrokken door een groep badkuipen en kinderzwembaden. Het bleek een turtle-creche te zijn, beheerd door een Lombokse “Leny ’t Hart”. De opzet was om de uitgekomen schildpad-eieren te behoeden voor rovers en de verse jeugd te begeleiden tot ze zelfstandig hun weg zouden kunnen vervolgen in de open zee. In de baden wemelde het van de opgewonden schildpadjes, die snel in mijn richting kwamen zwemmen in de hoop op versnaperingen. Ongetwijfeld heel goed bedoeld en helemaal volgens de emotionele regels der westerse toeristen, maar als later de beestjes in zee worden gedumpt, zouden ze dan zelfstandig voedsel kunnen vinden? Moeten ze wel zo vertrouwd raken met menselijke weldoeners? En zit er nog een andere aap in deze mouw? Op een groot bord las ik de verklaring van Baulang, waarop ze haar motief tot de creche bekend maakte en tevens hulp vroeg bij de financiering van dit project. Prachtige beestjes overigens en heel aandoenlijk.

turtles (8)

strand (2)

Soms is het strand, dat overwegend uit wit zand bestaat, moeilijk begaanbaar door bergen koraal, dat door de zee op de kust wordt geworpen. Er liggen prachtige schelpen, die velen slechts kennen uit boekjes en winkeltjes. Koraal in vele kleuren, waaronder donkerrood en grijs-blauw.
Omdat het pijn deed aan mijn voetzolen, liep ik een stukje over het pad, dat door een zanderig, dor begroeid stuk land leidde. Het oostelijk deel van Gili Meno maakte een mistroostige indruk. Er was iets misgegaan daar, getuige vele vervallen gebouwtjes, een gesloten VVV-tje en de vele stukken land, die er te koop werden aangeboden. Was de ‘vooruitgang’ een halt toegeroepen?
Gelukkig trekt de natuur zich van de menselijke beslommeringen niets aan en ik genoot van de vegetatie op het eiland, die zo verschilt met die van Bali. Hoe mooi en kleurrijk is de vindingrijkheid van de natuur met zijn stekelige pollen, uitbundige bloemen en wattige zaadpluizen.

te koop (3)

Aan de andere kant van het eiland trof ik opnieuw een paar badkuipen aan met jonge schildpadjes. Ook hier weer een groot bord om mensen tot een donatie aan te sporen. Ik kon me nu niet meer aan de indruk onttrekken, dat het een lucratieve bron van inkomsten is voor hun beschermers. Rp 35.000 is voor lokale begrippen genoeg voor ongeveer 6 maaltijden. Als er dagelijks twee dergelijke donaties binnenkomen, overstijgt dat bedrag ruim het dagloon van een arbeider in de bouw met 200 %. En wat zullen de schildpadjes eten? Ik denk niet, dat ze gebraden kippen op het menu hebben, dus naar alle waarschijnlijkheid wordt het voedsel uit de zee gevist, waar de diertjes het later ook zullen moeten zoeken. Er wordt weinig geïnvesteerd en goed winst gemaakt uit de eco-drang van de westerse natuurliefhebbers, die bij uitstek Gili Meno bezoeken. Als het voor de natuur goede resultaten oplevert, mag het van mij nog ook.

turtles again (2)

Toen ik bijna bij Suri bungalows was aangekomen, kroop ik weer tussen de kussens op een pondokje voor de lunch. Mijn boek had ik bij me en ik besloot, dat niemand me nog kon afbrengen van mijn voornemen om me over te geven aan rust en ontspanning. Verkopers van souvenirs en sarongs dachten daar anders over en deden van alles om mijn aandacht te trekken. Maar er was nòg een groep, wier aandacht was gevallen op mijn aanwezigheid. Een stuk of vier jongemannen van even twintig jaar leek het tot hun taak te hebben verheven om alleengaande dames te amuseren. Flirtziek kwamen ze op mij af. De ondervraging begon: Waar kom je vandaan? Hoe lang blijf je hier? Ben je alleen? Ga zo maar door. En heel mooi vonden ze me allemaal. Mijn god, ik ben mijn hele leven nog nooit zo mooi bevonden! “Nou, dan moet je m’n zuster zien”, dacht ik inwendig. Ik liet weten, dat ik voor m’n rust kwam. Maar die hadden ze al eerder gehoord. Bespeurden ze niet ook een vleugje eenzaamheid? Nee, hoor, dat vind ik juist lekker. Ik keerde mij van mijn belager af en richtte mijn ogen op mijn boek, als wilde ik er doorheen kijken.
De één ging, de volgende kwam. Ik werd steeds korzeliger, maar dat maakte niet de minste indruk op deze gentlemen. Pas als ze heel zeker wisten, dat ze mij geen plezier konden doen, lieten ze mij met rust, zeggende: “hope to meet you again tomorrow.” De volgende potentiële lover stond al op zijn beurt te wachten. “I was just watching you…”, begon hij. “Yes I know”, brak ik hem af. “You look so interesting..” cynisch keek ik hem aan over het randje van mijn bril. “I bet I saw you in a movie…” Ik schoot zowaar in de lach. “Where are you from?” ging hij door, alsof hij het serieus meende. “From the moon”, zei ik, om te laten weten, dat ik geen zin had in dit gesprek. Heel rustig en met een vriendelijke glimlach keek hij mij aan. “So lonely on the moon, isn’t it?”

happy hour

2 reacties

  1. Jeane Bangert said,

    24 september, 2009 bij 1:24 am

    Wat een leuke verslagen en zo vlot en humoristisch.
    Heb genoten.

  2. Ineke said,

    24 september, 2009 bij 1:40 am

    Bedankt voor je lovende reactie, Jeane. Ik heb zelf ook genoten, daar zal het wel mee te maken hebben.
    Ineke


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: