Lombok, een uitstapje naar Gili Meno, deel 2

Met nog een ander stel, dat in hetzelfde hotel had geslapen, kwam ik de volgende ochtend bij het busje, dat voor vertrek gereed stond. Tegen mijn verwachting in nam de chauffeur niet de route langs de kust, maar hij ging het binnenland in, waar hij nog een familielid moest ophalen. De route was bijzonder mooi, dwars door een bosrijk natuurgebied.

We stopten voortijdig. Op een klein terreintje werden de shuttlebusjes verzameld en namen de lokale dokars, kleine wagentjes met paardjes, het over. Rp 20.000 voor een ritje naar de haven. Bijna alle toeristen begonnen te mopperen. “We already paid !!!” Sommigen gingen lopend verder, hun bagage achter zich aan zeulend. Ongevraagd was mijn bagage in een karretje gezet, maar ik had geen zin in verweer. De plaatselijke bevolking wilde ook een graantje meepikken, begrijpelijk. Voor de goede balans ging de menner links zitten en ik meer naar rechts. Op zijn ontblote dijbeen zag ik een lelijke wond. “Een ongelukje met de motorbike”, verklaarde hij. En nee, hij was niet naar de dokter geweest. Geen obat. Uit mijn handbagage haalde ik een flesje sterilon, dat ik altijd bij me draag. Ik besprenkelde ongevraagd de wond. Hij vond het prachtig.
De haven bleek heel erg dichtbij. Ik werd gedropt bij de volgende groepsleider. De aangekomen toeristen stonden nukkig te mopperen. Het laatste stukje ging lopend naar het strand, waar we door de branding waadden naar het bootje voor de laatste etappe. Ik telde vijf toeristen voor Gili Meno en een heleboel kooplieden met een complete groentenmarkt, gallons water, horloges, kraaltjes en wat men verder meent dat toeristen nodig hebben. (20 verkopers op 5 vakantiegangers, dat belooft wat!)

de boot mei 09 (2)

vervoer op Gili Meno

Van jaren terug herinnerde ik me “Kontiki Cottages”, eenvoudige hutjes op palen, wat verder van de aanlegplaats. Dicht bij het strand, vervoer per dokar. De hutjes kostten destijds Rp 35.000, goedkoop genoeg om er een feestje te organiseren met de hele familie. Het leek me ooit een leuk plan, tijdens de jaarwisseling bijvoorbeeld, met een barbeque en live muziek.
Bij aankomst liet ik me direct met een dokar naar Kontiki Cottages brengen. Ik herkende het parkje niet terug. De tuin was opnieuw aangelegd; de bamboe optrekjes waren vervangen door stenen bungalowtjes, groter, luxer, meer. Er was een restaurant bij het strand gekomen met een receptie. En, zoals ik al verwachtte: de prijzen waren met factor 10 gestegen. Te voet wandelde ik terug in de richting van de haven en onderweg vroeg ik rond naar goedkopere plaatsen om te overnachten. “In the kampung”, zei iedereen. Ik vond een aanvaardbaar alternatief in Suri Cottages. Ze leken op de hutjes van voorheen Kontiki. Bamboe paalhutjes met een uit steen opgetrokken badkamer, voorzien van toilet en mandi. De vloer veerde, de kraan lekte en de deur kierde, maar het had alles wat ik kon wensen en de lage prijs was inclusief ontbijt. Ik had een groot bed met een fantastische klamboe en een veranda met een grote tafel en twee stoelen. Hoewel ik geen uitzich op zee had, kon ik hem horen. Ik streek neer en was tevreden.
richting bungalow

Mijn eerste actie was een strandwandeling rond het eiland. In ongeveer anderhalf uur was ik weer terug bij Suri. Het eiland is nog steeds erg rustig en lijkt ook het publiek te trekken, dat daarvan houdt. Maar de sfeer is toch veranderd. Van eenvoudige, met lokale middelen opgebouwde voorzieningen, is Gili Meno uitgegroeid tot een luxe rustoord voor overgeprikkelde westerse werktijgers. Er is behoefte aan rust, maar ook aan een veranda zonder mieren, een hut zonder muggen, een douche met warm water en een eettentje met culinaire verrassingen. Men wil wel de beschikking hebben over internet, zonnecreme en en goed glas whiskey.

Dat was er voorheen allemaal niet en de veranderingen (ook al zijn ze ten goede) stemmen wat weemoedig. Romantiek roept bij mij nu eenmaal om een vleugje armoede. Wie nu voor het eerst op Gili Meno komt, kent deze weemoed niet.
Aan het strand staan talrijke pondokjes: verhoogde vlonders met gerieflijke kussens, lage tafels en voorzien van rieten kappen tegen de brandende zon. Je kunt er drinken, je kunt er eten en je kunt er relaxen.
Na mijn wandeling streek ik neer in een pondok met een koel biertje en een boek en als ik opkeek had ik uitzicht over de kalm kabbelende zee.
Ik besefte, dat ik het niets-doen als een onverdiende luxe ervoer.
Een jongeman had mij van een afstand gadegeslagen en kwam naderbij, toen hij zag, dat ik mij niet meer op mijn boek concentreerde. Hij droeg een stapel kleurige sarongs, waarschijnlijk zijn handelswaar, maar bij de pondok gekomen, legde hij die terzijde. Hij vroeg toestemming om even op de vlonder te zitten en begon een gesprek over het leven in Lombok, vroeg uiteraard waar ik vandaan kwam en hoe lang ik meende te blijven op dit heerlijke eiland. Hij handelde in sarongs –wilde ik er misschien een paar zien?- maar nee, daar kwam hij niet voor; ik was hem opgevallen door mijn eenzame uitstraling. Meestal komen mensen in paren en ik zat daar zo eenzaam en alleen. Was ik wellicht ergens verdrietig over?

-Ach nee, ik was alleen een beetje moe en kwam op Gili Meno om uit te rusten. Hij keek me onderzoekend in de ogen. Hoe oud was ik eigenlijk? “Negenenvijftig”, besefte ik. “Fiftynine?” Dat kon niet waar zijn. “No no no, you are fourty”, weersprak hij beslist. De vleierij lag er dik bovenop, maar toch klonk het plezierig. Het gesprek huppelde van het een in het ander en we filosofeerden over het leven, de liefde, de cultuur, de problemen en de zegeningen. Toen het begon te schemeren, pakte hij zijn boeltje bij elkaar, gaf mij een hand en zei: “It was so nice to meet you. I really hope we meet again tomorrow.”

terrasje bij avond (2)

De ontmoeting had mij vervreemd van mijn lektuur en ik staarde nog wat na in de donker geworden zee, die bijna geluidloos aan het strand knabbelde.
Inmiddels waren er meer bezoekers naar de strandtentjes gekomen; er werden lichtjes aangeknipt en er werd een barbeque aangestoken. Weldra verspreidde zich een geur van kruiden en gebakken vis.

Mijn welverdiende rust: geurige red snapper, tomatensalade met basilicum, een koel biertje, een zoel windje en zacht gebabbel om mij heen.
Maar ook: een sms-je van Nick: “how about the guests? Already arrived?”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: