Lombok, een uitstapje naar Gili Meno deel 1

In de jaren ’90 van de vorige eeuw kwam ik voor het eerst op de Gili eilanden, een groepje van drie zanderige heuveltjes, die uit de zee oprijzen voor de noord-west kust van Lombok. Gili Trawangan, Gili Meno en Gili Air.
De voorzieningen waren minimaal tot schaars. De plaatselijke vissers staarden je aan, als waanden zij zich op een onbewoond eiland. Er woonden wel een paar mensen daar, in een kampong op het midden van het eiland en er waren een paar paalhutjes aan het strand om in te rusten uit de zon.  Voor een paar centen kon je met een bootje meevaren en voor een paar centen gaf een vissersvrouw wat eten.  Verder waande je je op een onbewoond eiland, verlost van de overdaad aan prikkels uit de westerse maatschappij. Een plek om tot rust te komen en om weer contact te krijgen met het basale leven.

vissers (7)

In het begin van de 21e eeuw kwam ik er terug. Er was veel op de eilanden veranderd. Gili Trawangan was uitgegroeid tot een trekpleister voor duikers en snorkelaars. Bij de aanlegplaats voor bootjes wemelde het van de restaurantjes en barretjes. De paalhutjes waren van alle gemakken voorzien en mensen zaten tot in de late uurtjes op terrasjes te keuvelen bij een glas en een sigaret. Op Gili Trawangan kwamen vooral de jongere vakantiegangers, die elkaar opzochten, snorkelden en af en toe ook wat wiet of stemmingverhogende paddestoelen gebruikten. De kleinere eilandjes trokken vooral het publiek dat voor de rust kwam. Dat imago hebben ze nog steeds.

strand (10)

Toch is er veel veranderd.
Dit jaar wilde ik er weer heen. Ik was moe van een jaar problem-solving en  -hoewel mijn budget het nauwelijks toeliet-, ik besloot er een paar dagen tussenuit te gaan. Het was een cadeautje van een vriendin, die zelf zo van de rust op Gili Meno had genoten. Ze liet me de foto’s zien van de plek, waar ze de zon zowel op als onder had zien gaan. Waar ze alleen was geweest met de wind, de zon en een boek. Ik was gelijk om. Ik moest alleen nog even wachten op het juiste moment om mijn werk te laten rusten.

Vlak voor het hoogseizoen hakte ik de knoop door, anders zou het er nooit van komen. Om kosten te besparen besloot ik de goedkoopste overtocht te nemen. Dat waren de shuttle bus en de ferry. Een langdurige tocht, weet ik uit ervaring, maar ik heb geen hekel aan reizen en ik had een boek meegenomen voor onderweg, zodat mijn vakantie vanaf het eerste moment kon beginnen. Om 7 uur in de ochtend zou ik worden opgehaald en later afgeleverd in Padangbai, vanwaar ik met de ferry zou oversteken naar Lembar. In Lembar zou een andere shuttle bus klaar staan om me naar de veerbootjes voor de kust van Lombok te brengen en nog dezelfde dag zou ik in Gili Meno aankomen. Daar verheugde ik me op en ik stond dus ruim op tijd aan de weg te wachten met mijn reistas en mijn ticket.

Na 20 minuten was er nog geen busje voor mij gestopt. Nu neemt men het in Bali met de tijd niet zo nauw, maar ik wilde wel graag de juiste veerboot treffen, anders zou ik onmogelijk nog dezelfde avond in Gili Meno kunnen arriveren. Daarom belde ik met het kantoor, om te vragen hoe laat ik het busje kon verwachten. Ik kreeg alleen een vrouw aan de lijn, die zei, dat het kantoor gesloten was. Na nog eens een half uur belde ik opnieuw. “We are closed”, zei de dame, nu geïrriteerd. “You are nòt closed, snauwde ik terug, I wait already an hour for the shuttle”. Tegelijkertijd besefte ik, dat deze houding weinig zou opleveren. Het was al half 9 toen de baas van het kantoortje op zijn motor met een schuldbewust gezicht kwam aanrijden. “Sorry, sorry, sorry.” Het busje kwam pas om 11 uur. Een reden was er niet. Haal ik dan de juiste boot nog? Nee, uiteraard niet, maar ik kon in Lembongan overnachten, ook een mooi eiland. O, gelukkig, want ik vreesde al, dat het Senggigi zou worden en dat is wel het laatste gat waar ik heen wilde. Nu had ik tijd over, maar geen zin om die op mijn kamer door te brengen. Omdat ik nu toch op vakantie was ingesteld, verzilverde ik vast wat vakantiegeld in de massage-salon. Mijn voeten werden gewassen, geknipt, gevijld en gemasseerd. Kort voor 11 uur kwam ik verfrist de salon uit en ik haalde mijn bagage op bij het reisbureautje om in het klaarstaande busje te stappen. De eigenaar verraste mij met een teruggave van 50.000 rupiah om de fout te vergoeden. Heel netjes. In Padangbai werd ik met nog een paar andere passagiers gedropt bij een kantoortje waar het een druk komen en gaan van rugzaktoeristen was. Busjes voor diverse bestemmingen reden af en aan, waarbij steeds de bestemming en de naam der gasten werd omgeroepen. Ik moest wachten, want de boot zou pas om 2 uur afvaren. Ik had er al een fors dagdeel op zitten en was moe. Mijn humeur stond op buigen, toen mij een ticket voor de boot en een vervolgticket werden aangereikt. Ik kon ter plekke lunchen, zei men in het voorbijgaan. Maar ik ontvluchtte de drukte en zocht een kleine warung op. De boot vertrok om 14.30.

op de ferry (5)

Anders dan mij was voorgespiegeld, ging de boot niet naar Lembongan, maar naar Senggigi. Als ik een blik op de kaart had geworpen, had ik het geweten. In Senggigi werden we op straat gedropt om zelf een onderkomen te zoeken. De volgende ochtend om 8 uur zou het busje weer vertrekken. Ik had geen zin om te zoeken en sprak meteen een langslopende jongeman aan om hulp. Na een korte wandeling arriveerden we in Hotel Ēlén, waar ik voor een lage prijs kon overnachten. De jongen gaf ik een fooi voor zijn hulp. Om mijn vakantiegevoel te voeden zocht ik een prettig restaurant op voor een biertje en een maaltijd. Het was al donker en ik zat juist te genieten van mijn rust, toen ik een telefoontje kreeg. Nick. Hij stond al twee uur in de luchthaven op mijn gast te wachten, die allang had moeten arriveren. Welverdorie.

‘Go home’, smste ik hem, ‘I pay you when I am back.’

Ik belde Nyoman. Die wist van niks. De kamer stond klaar, maar Warjihouse was leeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: