BALI, PETAK, ENGELSE LES VOOR BEGINNERS

 

 her-own-book1

Sinds een half jaar geef ik les in de Engelse taal aan de jongere kinderen van het opvanghuis in Petak. Ik kon niet voorzien, dat dit zo moeilijk zou zijn.

En toch is het een genot om te doen. De kinderen zijn zonder uitzondering ijverig, lief en gemotiveerd. Ze willen heel graag Engels spreken.
Op het tijdstip, dat ik verwacht wordt, staan velen al bij de poort te wachten, hun pen en hun schriftje in de hand, en roepen me toe: “Hello, how are you?”  “I am fine”, antwoorden ze op voorhand in mijn plaats.
Tot zover zijn we gekomen. En in de loop van zes maanden zijn daar nog minstens vijf woorden bijgekomen. Hun schriftjes zijn inmiddels helemaal volgeschreven. En zelf heb ik er noodgedwongen een paar Indonesische woorden bijgeleerd.
Het probleem is, dat de kinderen gedisciplineerd gehoorzaam zijn zonder de behoefte te begrijpen waar het over gaat. Zodra ik een woord op het bord schrijf, pakken ze allemaal hun pen en beginnen het ijverig in hun schriftjes te reproduceren. Maar doordat hun eigen taal zeer fonetisch is ingesteld, lijkt de Engelse taal moeilijker dan hij is. En ijver is niet altijd de weg tot kennis.

Ik heb geprobeerd de kinderen te verleiden tot een vraag- en antwoord spel. Maar dat gaat er bij hun niet in. Elke vraag wordt braaf gereproduceerd. En elk antwoord ook. Maar het ontlokken van een antwoord op een vraag leidt slechts tot gegiechel. Het liefst dreunen ze klassikaal een reeks op, zoals de dagen van de week, of tellen tot twintig. Twee of drie meer assertieve leerlingen nemen het voortouw. Een kind persoonlijk aanspreken leidt bijna tot paniek. En gelukkig wordt het onmiddellijk voorgezegd door eentje, die het beter weet. De kracht zit in de herhaling, weet ik. Dus we herhalen eindeloos. De geschreven taal blijft echter een struikelblok en een rem op de conversatie. Dus zoek ik een meer speelse manier om de kinderen vertrouwd te maken met het vreemde Engels.

Laatst danste een vriendin van me spontaan met de kindjes in het rond, zingend in het Nederlands: “we maken een kringetje van jongens en van meisjes…” De kinderen lachten en dansten; begrepen het liedje niet woordelijk, maar voelden de strekking goed aan.
Ik ken niet zo veel Engelse liedjes, maar herinnerde me wel een Engels kringspelletje: “you put you right foot in, you put your right foot out…”

We gingen niet naar het klaslokaaltje. En de schriftjes bleven zo lang mogelijk gesloten. We maakten een dansje bij de tekst, wat moeiteloos werd opgepakt. En ik hoop, dat ze volgende week nog weten, wat een ‘foot’ is en een ‘hand’ en een ‘body’. In het Indonesisch gaat het in elk geval om een ‘kaki’, een ‘tangan’ en een ‘badan’.

 

you-put-your-right-foot-in-21

Ineke van Gemert

 

1 reactie

  1. dirk said,

    18 april, 2009 bij 3:28 pm

    mooi initiatief!
    groet,
    dirk


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: