Bali, Ubud, diertjes te gast in Warjihouse. Kroniek afl. 23

 

kikkerliefde-4 

 

 

In Indonesië wemelt het van de diertjes.

Ik ontdek regelmatig weer een torretje of een type salamandertje, dat ik nooit eerder had gezien. Het kruipt, vliegt, hangt en eet overal om ons heen. De kleinste mugjes leveren soms de vervelendste bulten op en een kleine felgekleurde tor kan krijsen als een big. In het regenseizoen dansen en zingen de kikkers en padden dat het een lieve lust is.

De vijver en zijn omgeving zijn een ware kraamkamer, waar ijverig een nieuwe generatie op stapel wordt gezet. Ik moet moeite doen om er in de vroege ochtend niet op te trappen als de piepkleine padjes hun eigen weg zoeken.

baby 

 

Bij het vallen van de avond komen de cicaks en de tokehs tevoorschijn, die het gemunt hebben op de lager vliegende muggen. Daarbij gaan de concurrerende cikcaks nogal eens de strijd met elkaar aan, wat deze of gene cicak de staart kan kosten. De mooie gekleurde tokeh is wat schuwer en houdt zich meestal schuil achter een dakbalk in afwachting van langslopend voedsel. Meestal verraadt hij zijn aanwezigheid door tien keer achtereen zijn eigen naam te roepen. Of hij laat een klein donkerbruin onwelriekend pakketje vallen, recht onder zijn schuilplaats.

tokeh 

 

Het lastigst zijn de mieren die in lange colonnes de kortste weg van de prullenbak naar hun nest nemen, terwijl ze de vrucht van hun arbeid met zich mee slepen. Er breekt paniek uit als ik aan mijn tafeltje op het terras ga zitten met mijn voeten dwars over hun route. Ze stuiven in paniek alle kanten op, klimmen per abuis in mijn been en doen hun best om ondanks mijn aanwezigheid hun route te herstellen. Indien ik stil zou blijven zitten, zou dat ook gebeuren en werden de loszittende huidschilfers van mijn benen in hun programma opgenomen. Het is vooral hun geprik en gekriebel dat me doet bewegen en hun arbeid verstoort. Tenslotte pak ik een zacht bezempje en ik veeg de gehele wandelroute van het terras af. Ik moet nog vijf keer vegen eer ze een alternatieve route begonnen zijn.

kakkerlak 

 

Er is van alles en nog wat in de handel om mieren te weren, maar niets helpt echt. Ze zijn niet te verslaan. Alleen water houdt ze tegen. Mieren kunnen of willen niet zwemmen. Een gracht rondom je huis zou dus afdoende zijn om mieren buiten de deur te houden. Je kunt ook de poten van de tafel in schaaltjes met water zetten, dan lopen ze in elk geval niet over het fruit of in de suiker.

De Balinezen doen weinig om het ongedierte te bestrijden. Zij menen, dat goed en kwaad in balans moeten zijn en dus dat er iets anders voor in de plaats komt, als je het ‘kwaad’ bestrijdt. Met dit in gedachten bestudeerde ik laatst het gedrag van een groep mieren die weer eens een processie hielden naar de afvalbak. Bovenin lag een kartonnen verpakking van vruchtensap, waar het rietje nog uitstak. In het uiteinde van dit rietje verdrongen de mieren elkaar, die erin of eruit wilden, dwars lagen en de randen inspecteerden. Niet gehinderd door enig gevoel van claustrofobie wrongen sommige mieren het rietje in, terwijl anderen wanhopig probeerden eruit te komen. Er stak in elk geval geen kwaad in, maar het was vermakelijk om te zien. Meer schade wordt er aangericht, als ik over mijn terras loop en met mijn plompe voeten een aantal nijvere mieren verpletter.

mieren1 

 

Er is voldoende balans in het leven als je bereid bent het te zien.

Ineke van Gemert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: