Bali, Ubud, David: de expat – dorpsgek

De dorpsgek van Ubud

 

 

In elke stad en ieder dorp wonen mensen, die iedereen, die er wat langer rondloopt wel kent. Het kan iemand zijn, die heel erg rijk is, of een markante kunstenaar. Maar het kan ook iemand zijn, die gewoon een beetje gek is. Ubud heeft er meerdere en één daarvan is David.
David verschijnt altijd in gelegenheden, waar veel expats komen, waar muziek is en waar wordt gedanst. David blijft nooit onopgemerkt. Hoewel hij veel praat, is het altijd tamelijk onduidelijk, waar hij het over heeft. Hij laat zich daarin ook door niemand van de wijs brengen; voortratelend houdt hij zijn betoog staande. Onduidelijk is ook, waar David van leeft, wat zijn beroep is of was en hoe hij in
Bali terecht is gekomen. Elke vraag aan hem hierover wordt beantwoord met een tirade over de wereldeconomie, over het vergaan van een zeilschip, of over de hoge olieprijzen. Mij werd alleen duidelijk, dat hij uit de Verenigde Staten van Amerika afkomstig is.

Maar David heeft naam gemaakt als de “gigolo gila” van Ubud.
David, zelf rond de 60 jaar, treedt op als charmeur voor de wat oudere, ogenschijnlijk goed bemiddelde westerse dames. Hij overlaadt de dames met complimentjes en attenties, en als hij de
kans
krijgt, verleidt hij ze tot een dansje. Een dame, die zonder begeleiding binnenkomt, wordt door hem direct opgemerkt en het duurt niet lang, of hij zit ‘toevallig’ naast haar. Hij begint tegen haar te praten, prijst haar schoonheid en flirt met haar gevoeligheden. Intussen schieten zijn ogen de zaal rond om iedereen, die binnenkomt te peilen. Want als de één niet voor zijn charmes valt, heeft hij de volgende al in het vizier. Niet elke dame is van zijn avances gediend en gaat na het uitwisselen van een paar beleefdheden naar het toilet om bij terugkomst elders neer te strijken. Bij de dames, die niet goed weten, hoe ze dit moeten aanpakken, duurt het wat langer. Maar er zijn ook dames, die zich door zijn aandacht gevleid voelen en geanimeerd luisteren naar de verhalen van deze excentrieke Amerikaan. De rekening komt later, als hij blut blijkt. Ik wacht altijd in spanning af, hoe zijn avond eindigt en met wie David vertrekt.
Niet altijd heeft hij beet, want de meeste dames komen in gezelschap. Dan probeert hij indruk te maken op een alleenstaande soortgenoot of weet hij op te vallen door zijn gedrag. Hij begint op een ongelegen moment luid in zijn handen te klappen, zet een zonnebril op of loopt rond met zwarte handschoenen aan.
Op een avond trof David een dame in AS ONE (daarover later meer), die behoorlijk aan David gewaagd was. Ze dartelde op bijna dezelfde manier rond,  praatte met iedereen, gedroeg zich vrolijk en opvallend, en…. viel als een blok voor de charmes van David. Ze trok hem mee op de dansvloer en hing welgevallig in zijn armen. Aan het einde van de avond vertrokken ze gearmd en bij een volgende gelegenheid zat de dame in kwestie al vol ongeduld op hem te wachten. Toen hij niet direct op haar afstapte, sprong ze op van haar stoel, ze rende op hem af en overlaadde hem met kussen. David werd in de stoel naast de hare geduwd en ze babbelde lustig voort, terwijl de ogen van David de zaal rondschoten. Op zeker moment stond hij op om iemand aan het andere einde van de zaal te begroeten en zij volgde hem op de voet. Hoewel hij haar nu zelfs van zich afduwde, bleef ze hem claimen en later zag ik, dat ze weer naast elkaar zaten te praten.

Een paar dagen later zaten Fiona en ik op het stoepje, toen David voorbij kwam, een beetje sjokkend achter zijn geliefde aan. “Hello David”, zei Fiona. Als door een speld gestoken draaide David zich om en begon direct te praten. Zijn verhaal was onsamenhangend als altijd, maar één ding wist hij toch duidelijk te maken: zijn vriendin kon lekker koken. Hij keek er weinig enthousiast bij.
Is zijn honger voorgoed gestild, of ligt het als een steen op zijn maag?

 

 

Ineke van Gemert

2 reacties

  1. Fiona said,

    13 oktober, 2008 bij 7:30 am

    Ach ja ,David

    Sedikit Kila ,hij brengt ook leven in de brouwerij toch ? hahahhhha!!!!!!!!
    Als hij niet meer in Ubud zou zijn ,zal ik hem toch wel een beetje missen denk ik , dus laat hem maar lekker rondstruinen hoor ,hij doet weinig kwaad .

    Fiona

  2. Ineke said,

    13 oktober, 2008 bij 2:40 pm

    Liever 1 zot voor m’n neus, dan 10 gekken achter m’n rug!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: