Bali, Ubud, Het verhaal van Nick, tweede deel

 

Het was nog een hele klus voor Nick om er geld aan over te houden. Als hij geluk had, werden zijn diensten ingehuurd voor een langere trip of rondrit. Als hij dan bovendien werd gevraagd door een aardige jonge toeriste, hield hij er ook nog een leuke dag aan over. Tenminste, dat zou je denken.

Hij was een keer met een leuke meid op stap geweest. Hij bracht haar overal heen, waar ze maar wilde. Bovendien nodigde ze hem uit om met haar de maaltijden te gebruiken. En ook nog een drankje. De avond einigde heel romantisch op het bed in haar hotelkamer. De dag van zijn leven.

Dus niet! De jongedame meende, dat in een romantisch avontuur geld geen rol mocht spelen en weigerde voor de ritten te betalen. Hij kon argumenteren, wat hij wilde, maar de dame in kwestie was diep beledigd.

Het werd het duurste avontuurtje van zijn leven, dat hij met moeite terugverdiende. Hij zou voortaan werk en liefde strikt gescheiden houden.
 
In het hoogseizoen had Nick het goed naar zijn zin. Hij draaide op volle toeren en straalde dat ook uit. Sommige chauffeurs waren heimelijk jaloers op zijn succes. En niet alleen de chauffeurs, zo zou blijken. Ook de eigenaar van het busje stond er van te kijken. Als het zo’n succesvolle job was, wilde hij er zelf wel zijn geluk mee beproeven. En hij eiste het busje weer op.

Beteuterd en beschaamd kwam Nick een dag later op zijn motorfiets bij de taxi-standplaats. “Transport!”, riep hij nu. Een groepje van vier toeristen reageerde geïnteresseerd. Over de prijs werd onderhandeld en overeengekomen. Maar uiteraard kon hij ze niet op de motor vervoeren. Dus werd een collega met een auto ingezet. Nick kreeg achteraf wel commissie, natuurlijk.
”Hello Nick, how are you” begroette ik hem. “Not good and not bad”, antwoordde hij, maar hij lachte niet, zoals ik van hem gewend was. ”My life is too hard now”, verzuchtte Nick, “better I died, at that time, after the accident. Then the whole problem would have been solved.” Nick vertelde, dat hij wel een sponsor had in
Canada. Hij kende de man al jaren. “My step-dad”, noemde hij hem al. Hij hoopte, dat ‘dad’ hem -heel misschien, niets was zeker- wat geld zou geven voor de aanbetaling van een tweedehands auto. Een eigen auto zou geweldig zijn. Dan was er weer een lichtpuntje. Maar ‘dad’ mocht niets weten over het sparen voor een upacara. Dat vond ‘dad’ zonde van het geld. Het moet wel dienen voor een opleiding, of een eigen huis, grond, nu ja, iets wat westerlingen nu eenmaal belangrijk vinden.
 
 

Gek hè? Wat de toeristen in eerste instantie het meest betovert, wordt uiteindelijk het meest bekritiseerd.
mailadres Nick: kadek_nick@yahoo.com

 

Ineke van Gemert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: