Bali, Kroniek Warjihouse, afl. 16

Laat Hanneke maar schuiven…

 

In het jongerenhuis van Petak komen we nu en dan bezoek uit Nederland tegen. Tijdens de ceremonie voor het nieuwe gastenhuisje laatst, was er een sponsor van één der kinderen op bezoek als vrijwillige hulp: Hanneke.

Hanneke is een gezellige stoere, jonge meid.Een zelfverzekerde babbeltante, die gewend is om met veeleisende kinderen om te gaan. Wat de kinderen betreft, was Hanneke een geschikte kandidaat voor het gastenverblijf, maar Hanneke koos voor een andere oplossing. Petak is namelijk nogal afgelegen en Hanneke wilde ook nog op een andere manier van haar vakantie genieten. Het kwam dus goed uit, dat we nog een kamer vrij hadden in Warjihouse.

Dat wil zeggen…op de meeste dagen dan. Want op sommige dagen van de maand waren we al volgeboekt of was in elk geval de beoogde kamer al geboekt. Met behulp van een reservering bij de buurman en af en toe voor een nachtje verhuizen naar de backpackerskamer, kon ze de gehele periode bij ons blijven. Het schema was als volgt: 3 dagen bij de buren; 11 dagen kamer 6; 2 dagen kamer 1; 5 dagen kamer 2; weer 2 dagen kamer 1; en de resterende dagen weer in kamer 6.

Nyoman kreeg al hoofdpijn bij het zien van dit schemaatje. Maar Hanneke griste het papiertje uit zijn handen en zei: “Ik kom er wel uit.” Paul, die ook plotseling voor langere periode bij ons was komen wonen zat met een soortgelijk programma, maar Hanneke hopte werkelijk van de ene kamer naar de andere. Als Fiona haar ‘s-morgens op de koffie wilde vragen, moest ze eerst even kijken, uit welke kamer Hanneke ontwaakte. Het gebeurde dus, dat Fiona aan de achterzijde Hanneke toeriep en antwoord kreeg vanaf de voorzijde.

In Petak scoorde Hanneke hoog bij de tieners door haar interesse in voetbal en haar ervaring in de vechtsport. Voor één van de slungels, die zelf aan boksen deed, een reden om haar regelmatig voor een vriendschappelijk knokpartijtje uit te dagen. En àls Hanneke dan een keer bleef slapen, rolden ze stoeiend over de matrassen tot plezier van een groot publiek.

Bij de taxistandplaats in Ubud was enige beroering ontstaan, want elke zichzelf respecterende chauffeur moest een gesprek van minstens een half uur met Hanneke gevoerd hebben. Ze verdrongen elkaar om Hanneke in de mooie bruine ogen te kijken. Maar jongens: Hanneke hééft een Nederlandse lover. En die komt haar over enkele dagen opeisen.

Tja, die bui zagen ze al hangen.

 

 

Ineke van Gemert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: