Bali; de kinderen van Petak

De kinderen van Petak

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mijn vriend Paul, die al weer een paar jaar in Bali woont, heeft in zijn leven veel pleegkinderen gehad. Ondanks zijn drukke gezin met drie opgroeiende (adoptief-) kinderen, waren jongelui, die wat aandacht en leiding nodig hadden, altijd welkom bij hem. Vaak was zijn huis ook een toevluchtsoord voor vluchtelingen, niet zelden vanuit Oost-Azië.

Maar nu zijn eigen kinderen de deur uit zijn en de pleegkinderen ook hun weg gevonden hebben, meende Paul, dat hij zelf aan de beurt was.

Zoals zo velen, nam hij een voorschot op zijn pensioen, zette hij een streep onder Nederland en streek hij neer in de omgeving van Ubud, waar hij zich, van alle plaatsen op de wereld, het meeste thuis voelde.

En daar zat hij dan op de veranda, weliswaar niet achter de geraniums, maar toch wat doelloos achter de weelderige bougainvillea’s. Na een lang leven van werken en zorgen is het plotselinge niets-doen te onbevredigend. Hoe het er precies van is gekomen, is me ontgaan, maar Paul kwam op een goede dag in het gehucht Petak terecht, waar een welgestelde Balinese familie zich het lot van de minderbedeelde kinderen in hun desa heeft aangetrokken. Zij geven -met de hulp van sponsors- de kinderen een kans om hun school af te maken en een toekomst op te bouwen. Verder worden ze er verzorgd, gekleed en gevoed. De tieners hebben er ook een slaapplaats, waar ze gezellig met z’n allen leren en dollen. Aan Paul werd gevraagd, of hij de kinderen les in de Engelse taal wilde geven. Onbezoldigd natuurlijk. Met veel enthousiasme is Paul aan zijn nieuwe ‘job’ begonnen. Pelan pelan (langzaamaan), want een vreemde taal is heel moeilijk te bevatten voor kinderen, die nooit veel verder zijn gekomen dan de desa.

Om de aangeleerde zinnetjes in praktijk te brengen ben ik uitgenodigd voor een bezoekje. Er waren meer kinderen dan gebruikelijk verzameld in de compound, die ons vol verwachting opwachtten. Er werd ons eerst een kopje koffie aangeboden en de brutaalste onder de knapen kwam al direct naast mij zitten en begon: “What is your name? Where do you come from? Do you like Bali?” Natuurlijk beloonde ik zijn spontane initiatief en ik probeerde er een volwaardig gesprekje van te maken. Het werkte. De koffie was nog niet op, of Paul moest groepjes organiseren, die mij om beurten bestookten met obligate vraagjes. Elke vraag werd in overleg gesteld en voor het antwoord was zo mogelijk nog meer overleg nodig. Maar alle kinderen waren enthousiast, als er een geslaagd gesprekje uitrolde en het succes spoorde de wat minder brutalen aan om mee te doen. Zijdelings keek ik even naar Paul en ik zag dat hij genoot van zo veel spontane onschuld.

Wij genieten nog het meest, als het leven zin heeft en als wij dat weerspiegeld zien in onze omgeving.

 

Ineke van Gemert

 

Het projekt in Petak wordt gesteund door een organisatie in Nederland:

Stichting Anak kita (onze kinderen) : www.anakita.org

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: