Kunstschilder in Bali: Jason Monet

 

 

 

 

 

 

Wie lang genoeg in Ubud rondloopt, komt op een dag Jason Monet tegen.Zo ook wij. Na een genoeglijk avondje uit, namen we nog een afzakkertje bij Ubud’s  bekendste pleisterplaats voor expats: Delicat. Het was een heerlijke zoele avond en we genoten van een karafje witte Lindemans op het terrasje met uitzicht over het lege voetbalveld. Bij Delicat zit niet elk aan zijn eigen tafeltje. Er staan een paar tafels met lange banken erlangs en ieder schuift aan. Ik kan niet zeggen, dat het lekker zit, maar iedereen komt er graag en neemt achteraf zijn houten kont voor lief. Jason zat aan het hoofd van de tafel en babbelde tegen alle aanwezigen. Iedereen scheen hem te kennen. Naast Jason zat een ouder meisje, wier avond merkbaar ten einde liep. Ze hing tegen zijn schouder, kon slechts met moeite haar oogleden optillen en ze sprak onsamenhangend. Toen ze niet meer uit haar woorden kon komen, stond ze op en liep onvast naar de straat. “Als die maar niet in die put valt straks”, zei mijn vriendin met het oog op het open riooltje halverwege het pad. De goedgemutste Jason babbelde voort en bracht allerlei filosofieën ter sprake, waar niemand nog iets mee kon op dit tijdstip van de avond. Ook grappen -vooral over Nederlanders- waren niet van de lucht.

 

Later kwamen we Jason nog vaak tegen. Hij kwam eigenlijk overal, waar veel mensen waren en waar iets leuks te beleven was op gebied van kunst of muziek. In een klein boekje met nieuwtjes over Ubud kwam ik op een dag een intervieuw met Jason tegen, waaruit bleek, dat hij beeldend kunstenaar is, al meer dan 20 jaar in Ubud woont en twee huizen van bamboo had gebouwd. Op een rustige zondagmiddag brachten we een bezoek aan het grote bamboe huis van Jason en maakten wij kennis met zijn andere kant.

Hoewel Jason zelf op dat moment niet thuis was, werden wij rondgeleid door één van zijn staffleden, die ons ook een kop thee aanbood. Het is een indrukwekkend bouwwerk, dat volkomen harmoniëert met de jungle eromheen. Hoewel het kraakt van alle kanten, staat het bijzonder stevig. Het vloeiende ontwerp van het huis is volkomen gedicteerd door het taaie, natuurlijke materiaal en de uitstraling is eenvoudig en chique tegelijk. Binnenin hangt het vol schilderijen, die alle betrekking hebben op het Balinese landschap en de Balinezen. Twee bamboo trappen leiden naar de bovenverdieping, waar -evenals beneden- een groot bed in de expositieruimte staat, dat door een klamboe aan het gezicht wordt onttrokken. Jammer, dat we Jason niet thuis troffen, maar we namen ons voor om nog een keer terug te komen.

 

Sinds ons bezoek aan zijn huis, groetten we Jason allerhartelijkst als we hem weer eens tegenkwamen bij “Flava” of “As One” en we kregen dikke zoenen van hem, waarbij de verwondering in zijn blik mij niet was ontgaan. (where the fuck did I meet those oldies?) Op goed geluk brachten we een tweede bezoek aan zijn mooie huis, ditmaal in gezelschap van nog een vriend. We troffen er weinig mensen; een medewerker liep ons tegemoet. “Is Jason home today?” vroegen we. Hij was thuis. Een beetje mank lopend, verscheen Jason op het bamboo balkon. “You can come upstairs”, riep hij ons toe, “I can’t come down, cause I had a small accident yesterday, and hurt mij leg.”

Wij beklommen de bamboo wenteltrap en begroetten Jason, die zichtbaar pijn aan zijn been had. Het weerhield hem er echter niet van om ons lachend te ontvangen en uitvoerig te woord te staan. Hij vertelde over zijn werk, zijn huis en zijn jungle.

En hij vertelde ook over zijn ongeluk: Bij het verlaten van Delicat was hij in zo’n verrekte put gevallen.

 

Over het leven en werk van Jason is al een hoop geschreven. Het is niet aan mij om daar iets aan toe te voegen. Als u zijn naam intypt bij google, vindt u 1.340.000 verwijzingen.

Of klik : http://www.jasonmonet.com

 

 

 

 

4 reacties

  1. Suzette said,

    16 februari, 2009 bij 9:09 pm

    Jason was een goede kennis/vriend van me.
    Helaas is Jason 19 januari 2009 overleden aan longkanker in een ziekenhuis te Melbourne. Hij wilde graag in Bali sterven, maar dat is niet gelukt. Zijn as wordt binnenkort in Ubud uitgestrooid.
    Drie dagen voor zijn dood heeft Jason nog 3 portretten geschilderd, veel gerookt, veel gedronken, veel grappen gemaakt.etc. Hij stierf zoals hij leefde. Een groot verlies voor Ubud.
    Suzette Jans

  2. Ineke said,

    17 februari, 2009 bij 1:38 am

    Hallo Suzette,
    Hartelijk dank voor je reactie.
    Ik kende Jason niet zo heel erg goed, maar kwam hem vaak tegen in Ubud of bij kunstmanifestaties. Ik zocht hem ook wel eens op in zijn fantastische bamboe huis.
    De laatste tijd zag ik hem niet meer…
    Ik heb niet geweten, dat hij zo ziek was.
    Het is zeker een verlies voor Ubud. Hij was altijd dominant aanwezig, goedgehumeurd en vol humor. Zijn expressieve schilderijen weerspiegelden dat onmiskenbaar.
    Ineke van Gemert

  3. Eric said,

    9 maart, 2009 bij 2:20 pm

    Ik ken Jason al sinds 1981. Hij was de reden waarom ik naar Phillip Island (Australie) kwam, aangezien hij getrouwd was met z’n 2e vrouw die ik in 1971 voor het eerst had ontmoet. Zij was de dochter van een zaken relatie van mijn vader, die destijds bij ons op bezoek was.
    Ik was de Nederlandse gast die kwam voor 1 dag en bleef hangen voor anderhalf jaar! Heb Jason geholpen met de bouw van zijn huis op Phillip Island, en hij heeft mij m’n eerste baan gevonden hier op het eiland.
    Jason was mijn “best man” bij m’n huwelijk in 1987. Over de loop der jaren heb ik ontzettend veel van hem geleerd, zeer zeker vwb het gebruik van traditioneel gereedschap.Ik ben nog steeds een surrogaat vader figuur voor z’n dochters.
    Heb hem regelmatig gezien tijdens z’n verblijf in The Alfred hospital in Melbourne. Tot op het eind is hij positief geweest, en hij is gelukkig vreedzaam ingeslapen in het gezelschap van 3 van z’n dochters (de jongste was overzees). Een hele goede vriend, hij heeft een goed leven geleden en is (helaas) te vroeg ingeslapen. Ik zal ‘m missen.

  4. Ineke said,

    9 maart, 2009 bij 4:30 pm

    Hartelijk dank voor je reactie Eric.
    Gelukkig wist Jason zich omringd door goede vrienden en lieve dochters.
    Jason had nogal eens de gewoonte om de draak te steken met Nederlanders, wat dus niet wil zeggen, dat hij geen Nederlandse vrienden had. Hij was altijd een vrolijke noot in het gezelschap, dus heel veel mensen zullen hem missen. Zulke mensen ontvallen altijd te vroeg.
    Ineke


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: