Bali – kroniek Warjihouse, afl. 13

Het wel en wee in een Balinees gastenverblijf.

Fiona heeft het al meer dan vier maanden naar haar zin in Warjihouse, maar is toch niet van plan om tot het meubilair te gaan behoren.
Regelmatig vergezelt ze mij op tochtjes langs bungalows en villa’s, die te huur of te koop worden aangeboden. Er is regelmatig vraag naar door gasten, die iets zoeken voor een langere termijn. Onwillekeurig bracht haar dit op ideeën voor haar eigen positie. Maar nu eens zijn ze te afgelegen, dan weer te groot of te klein, of de tuin lijkt haar te bewerkelijk. “Ik weet, dat ik lastig ben”, concludeerde ze, “het huis, dat ik zoek, moet nog gebouwd worden.” Dit bracht mij op een idee. Made, een goede vriend van me, was juist begonnen aan de fundering van een nieuw huis, maar had er nog geen huurder voor. Zelf heb ik wel belangstelling, maar pas na een jaar of vier, dus ik zei, dat hij op mij beter niet kon wachten. Op een goed moment nam ik op één van onze tochten de afslag naar het stuk land, waarop ik een paar maanden eerder deelnam aan de upacara ter inzegening van de bouwgrond. Het pad was nog in aanleg en vol kuilen, maar op het landje stond al een kleine pondok, vanwaar Made toekeek, terwijl enkele werkers bezig waren met het uitmeten van de fundering. Hij nodigde ons uit om plaats te nemen onder het strodak en vroeg ons om mee te denken over zijn plannen: hier de keuken en daar de badkamer, of juist andersom? Een trap aan de buitenkant, of inpandig? Het mooie uitzicht over de rijstvelden, zal zo blijven. Er leidt immers geen weg naartoe?

Binnen een uur was het bekeken en zaten Fiona en Made gebogen over nieuwe tekeningen van het huis in wording. Alles gelijkvloers, tot hier het terras, daar een schuurtje voor de fiets, een raam in de keuken, enzovoort. De afspraken werden beklonken met een uitgebreide lunch, die door Kadek, de vrouw van Made, in een grote mand op het hoofd naar de pondok werd gedragen. Het werd een geweldige picknick. Niet alleen door het enthousiasme, dat beide partijen zo plotseling deelden, maar ook door de fijne kookkunst van Kadek, die het ene heerlijke gerecht na het andere uit haar mand tevoorschijn haalde. Ook de zoontjes van Made en Kadek smulden mee, terwijl ze tersluiks een blik wierpen op de vreemde tantes, voor wie pa en ma zich zo uitsloofden. Yogi, de kleinste, trok zijn moeder bij de pondok vandaan, om zo ver mogelijk van het gezelschap op haar schoot te kruipen. Yoga, al bijna 9 jaar, knikte braaf, toen zijn vader hem uitlegde, dat hij later, als hij groot zal zijn, goed voor ibu Fiona moet zorgen, want ze behoort nu tot de familie.

Wordt vervolgd…

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: