Bali – kroniek Warjihouse afl.12

Rama, Cinta, Ketut en Kadek

 

 

 

Zonder Ketut, een jongere broer van Nyoman, zou dit verhaal niet bestaan.

Hij is de manager van Villa Sonia, een mooi resort aan de rand van Ubud.

Hij maakte zich zorgen over de houding van één zijner personeelsleden.

Op weg naar familie in Noord-Bali peinsde hij over deze kwestie, toen hij langs de kant van de weg een jong tienermeisje zag, die stenen tot puin hakte. Het leek hem ongewoon voor een kind op schoolgaande leeftijd en hij stopte. Hij vroeg, waarom ze niet op school zat en het meisje, Kadek vertelde hem haar levensverhaal. Haar ouders had ze al op jonge leeftijd verloren en nu leefde ze alleen met haar grootmoeder in een bamboe hutje, zonder water of licht. De grootmoeder, inmiddels 85 jaar, was zwak en slecht ter been. Zij had de kracht niet meer om voor haar kleindochter en zichzelf de kost te verdienen, laat staan schoolgeld. Met het hakken van stenen verdiende Kadek nu net voldoende voor het nodige beetje rijst per dag en wat fruit. Aan school dacht ze maar niet meer.

Bij het zien van deze uitzichtloze armoede vergat Ketut zijn eigen sores.

Hij gaf Kadek geld om eten te kopen en nam haar mee naar de school om met haar leraar te praten. Daar bleek, dat Kadek de beste van de klas was geweest, ijverig en sociaal, en haar klasgenootjes tot hulp.

Ketut wist voldoende.  Hoewel niet rijk, had hij zelf alle kansen gekregen in het leven om een goed bestaan op te bouwen voor zichzelf en zijn familie. Het onrecht, dat Kadek en haar grootmoeder had getroffen kon hij niet verdragen. In zijn beste Engels schreef hij het levensverhaal van Kadek op, in de hoop sponsors te winnen, opdat zijn beschermeling terug naar school kon. Dat valt echter nog niet mee, want de meeste vakantiegangers zijn het gebedel voor de zoveelste achtergestelde een beetje moe aan het worden.

Met ingehouden tranen vertelde Ketut het verhaal aan zijn broer en zuster, Rama en Cinta. Konden zij niet helpen bij het werven van sponsors? Natuurlijk waren zij daartoe bereid en ze wilden graag kennismaken met het meisje, waar het hier om ging. Zo gezegd, zo gedaan en niet veel later stonden zij oog in oog met de verlegen Kadek, die nog nooit zo’n blanke (en zelfs hier en daar een beetje rode) Rama en Cinta had ontmoet. Door de taalbarriere verliep de kennismaking wat stroef en Kadek wist ook niet goed, hoe ze moest reageren op zoveel plotselinge aandacht. Maar een spelletje schaak bracht uitkomst. Rama, die zichzelf een redelijk goed schaker acht, was niet voorbereid op het talent van Kadek en verloor direct. Geen gesproken taal had Rama en Kadek dichter bij elkaar kunnen brengen. Het liefdespaar werd niet alleen sponsor, maar nam Kadek aan als hun eigen dochter en besloot haar de opvoeding te bezorgen, die al haar talenten een kans zou geven. Inmiddels had Ketut ook niet stil gezeten. Als Kadek een dochter van Rama en Cinta was, behoorde ze ook tot de familie van Ketut en de zijnen. In de kampung had hij al een kamertje ingericht voor de nieuwe telg en een plaats besproken op de beste school in Gianyar. “Als jullie het er tenminste mee eens zijn?”, vroeg hij nog even voor de vorm.

Ook de oude grootmoeder werd niet vergeten. Verlost van de zorg om haar kleindochter, kan ze haar oude dag in rust slijten. Rama en Cinta hebben  met de naaste buren van het oudje een financiele regeling getroffen, die haar van voedsel en verzorging zullen voorzien.

Kadek zelf moet nog heel erg wennen aan haar nieuwe situatie en haar nieuwe familie. Maar onlangs sms-te ze “thank you” op haar pasverworven mobieltje.

 

Ineke van Gemert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: