Ubud Taxi, een sociaal project in Bali

Ubud Taxi

Kadek was taxichauffeur en Paul een Nederlander, die van zijn pensioen in Bali wilde leven. Ze kwamen elkaar regelmatig tegen tijdens de lunch in een eenvoudige warung. Paul zat daar niet alleen vanwege het lekkere eten, maar ook om gezellig Balinees te kletsen met de Balinezen. Zo raakten Kadek en Paul aan de praat. Kadek vertelde over zijn rustige leventje in de desa met zijn jonge gezin. Hij kon redelijk rondkomen van zijn bedrijfje, maar dacht, dat het goed zou zijn, om beter Engels te leren, zodat hij zich met meer zelfvertrouwen aan de toeristen kon presenteren. Zou bapak Paul hem daarbij misschien kunnen helpen? En zo kwam het, dat Kadek Paul regelmatig thuis opzocht. Zo heel veel werd er niet gestudeerd, maar het waren wel genoeglijke uurtjes, waar ze beiden naar uitkeken. Kadek kwam altijd in zijn mooie glimmende Kijang, die hij bovenaan de weg parkeerde, zodat iedereen kon zien, dat hij bij pak Paul op bezoek was. Paul vroeg zich af, hoe Kadek zich zo’n mooie auto had kunnen veroorloven, terwijl het toch geen vetpot was in de desa.

De kijang bleek eigendom van de buurman. In ruil voor het lenen van de auto, moest hij aan de buurman 70 % van de dagomzet afstaan. Daar was Paul even beduust van. 70 % vond hij heel veel. Volgens Kadek was dat heel normaal in Bali; meer dan de helft van de chauffeurs zou in een gehuurde auto rijden. Het was wel zuur om te moeten concurreren met collega’s, die over een eigen auto beschikten, want die konden hun ritten veel goedkoper aanbieden. Maar, lachte hij trots: het ging best hoor, en met een vlotter mondje Engels, zou het nog beter gaan.

Op een dag kwam Kadek te voet. De stralende lach was van zijn gezicht verdwenen. Hij had ook geen zin in Engelse les. Hij schaamde zich om zijn verhaal aan Paul te vertellen: de vrouw van de buurman was overleden.

Om de kosten van een passende crematie te kunnen betalen, had de buurman zijn auto verkocht. En daarmee was Kadek zijn bron van inkomsten kwijt.

Het zette Paul aan het piekeren. Het liefst had hij een auto voor zijn vriend gekocht, maar dat kon hij zich van zijn pensioen niet veroorloven. En, zo piekerde hij verder, nog veel meer taxichauffeurs zaten in deze kwetsbare positie. Hoe moet een arme chauffeur aan een goede auto komen?

Paul besloot om zelf een taxibedrijf op te zetten en een auto te huren. Hij nam Kadek in dienst als chauffeur tegen vast loon met de bedoeling de winst opzij te zetten, waar dan later een eigen auto van gekocht kon worden.

 

Kadek leefde helemaal op. Samen maakten ze plannen. Een goede vriend hielp mee door gratis een website voor ze te ontwerpen. Kadek zelf verzon de naam: UBUD TAXI. In korte lijnen kwam het verhaal op internet met een foto van Kadek erbij, trots naast zijn mooie glimmende Suzuki APV. Kadek straalt weer en Paul zei met een knipoog: het is fijn om niks meer te moeten, maar het is ook wel prettig, iets om handen te hebben.

www.ubudtaxi.com

Ineke van Gemert

2 reacties

  1. theo said,

    19 mei, 2008 bij 10:14 pm

    Weer een leuk verhaal Ineke.
    Zoals alle verhalen.
    Hoe gaat het met jou daar, gaat alle naar je zin?
    Ik hoop van wel want het is je gegund.

  2. Ineke said,

    20 mei, 2008 bij 2:20 pm

    Het leuke van de verhalen is, dat ze alle waar zijn.
    Er zit nog meer in het vat, maar het wordt ook drukker.
    Elke dag hier is een nieuw avontuur. Soms met scherpe kantjes.
    In elk geval bedankt voor je reactie.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: