Bali,Ubud, Warjihouse-kroniek, afl. 2

 

Warjihouse-kroniek

Het wel en wee in een Balinees gastenverblijf 

Het stillere regenseizoen is een heel geschikt moment om een start te maken. Niet alle kamers zijn voortdurend in gebruik, zodat we alle gelegenheid hebben om ze op te knappen of te renoveren. En verborgen gebreken, waarvan lekkage de lastigste is, komen door de dagelijkse regenbui direct `boven water`. In Indonesie zijn de arbeidslonen laag, maar de materialen in verhouding duur. Men bezuinigt dus altijd op materiaalkosten en dat gaat uiteraard ten koste van de kwaliteit. De afvoer van de douche heeft hier de doorsnede van een tuinslang. Het vuile water vloeit dus maar langzaam weg. In de hoop dit wat te bespoedigen, haalt men vaak het roostertje uit de afvoer. Een paar haren en wat zeeprestendoen de rest, en het duurt uren, eer het vuile water het laagste punt heeft gevonden. Intussen krijgen de grijze zeepresten ruim de tijd om zich af te zetten tegen de wanden van bad en wastafel, die Nyoman dagelijks met veel geduld en weinig ijver lapt. Voor klachten over de afvoer heeft Nyoman een wat dikke electriciteitskabel klaar liggen, die hij door het afvoerpijpje dwingt, maar die niet lang genoeg is, om de afvoergoot buiten de poort te bereiken. Echter,als hij daarna nog even vanuit de andere kant de kabel in de pijp friemelt, stroomt het water weer redelijk snel door en dat blijft wel zo, een weekje. Ik heb nog geen echte oplossing gevonden en zie er wel tegenop om alle afvoerpijpen te vervangen, dus ik heb me even geconcentreerd  op andere problemen.

Om zo veel mogelijk kamers beschikbaar te houden, heb ik besloten om ze per kamer onder handen te nemen. Ik begon met de kamer, waarvan het ligbad nodig aan vervanging toe was. Nyoman nodigde een bevriende aannemer uit voor een offerte. We kwamen tot overeenstemming en ze konden de volgende dag direct beginnen. Voordat ze met het karwei begonnen, legde de aannemer een bescheiden, bewierookt offertje op het huisaltaar, waarna twee mannen met ingehouden ijver het ooit zo mooie kunststoffen ligbad uit de badkamer sloopten. Er werd nog een poging gedaan om het afvoerroostertje voor hergebruik te redden, maar dat zat onwrikbaar vast door roest en kalkaanslag. En, ach, wat kost zoiets? Twee euro? Drie misschien? Voor mij niet veel, maar de werklieden vonden het zonde om het te moeten weggooien.

In hun lunchpauze bespraken zij het werk en een hoop andere dingen bij een kop koffie. Omdat ik op het ernaast gelegen terrasje zat te werken, werd ook mij koffie aangeboden. “Ibu kopi juga?” Ik wierp een korte  blik op de omhooggehouden thermoskan. Hij was vast heel erg schoon van binnen en de koffie waarschijnlijk van goede smaak. Dus wat doet de buitenkant er toe? Maar ik zei: “Terima kasih, sudah”. (nee, dank je, ik heb al gehad)

koffiekan Ineke van Gemert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: